|
Wanneer je op
de play-knop drukt, word je meteen op het verkeerde been gezet. Een
kleine minuut lang waan je je midden een zigeunerkamp en je vraagt
je dan ook af op welke muzikale reis je nu vertrokken bent.
Geen nood, de
fiddelende viool wordt na een kleine minuut opgevangen door een
ritmisch, zeer psychedelisch stukje muziek dat zeer stevige pieken
kent. De muziek mag al een hoog psychedelisch gehalte hebben, de
stem van zangeres Petronella Nettermalm doet je werkelijk duizelen.
Zij creëert een hele aparte, dromerige sfeer waardoor je bijna
letterlijk de plaat ingezogen wordt.
Het geweld van
het eerste nummer houdt niet aan, want vanaf Holding on is het
vooral sfeerscheppen geblazen. De Zweedse groep Paatos, aangevoerd
door een waanzinnig mooi zingende Petronella, doet je de grond onder
de voeten verliezen en neemt je mee naar ongekende hoogten. Zelf
klasseren ze hun muziek onder de noemer ‘melancholic post rock’
Combineer Portishead met een zeer goede Hooverphonic en overgiet het
met een fijn ‘David-Lynch-sausje’ (wie herinnert zich niet het
mysterieuze Twin Peaks?), en je hebt een cocktail waaraan je al snel
verslaafd raakt.
Petronella
Nettermalm wordt met Bjork vergeleken, maar komt dichter in de buurt
bij Julee Cruise (inderdaad –Twin Peaks) en Imogen, die o.a. met
Terry Oldfield (broer van Mike) gewerkt heeft. Haar stem is
breekbaar en sterk tegelijk, dromerig en hemels verleidelijk.
De muziek is
soms subtiel, dan weer prominent aanwezig als begeleiding van de
zang en alles baadt in een perfecte productie. Heerlijke
mellotron-klanken ondersteund door knap drumwerk en subtiel
toegevoegde gitaar!
Wie houdt van
Portishead en Hooverphonic en dat graag gekruist ziet met invloeden
van Yes (herkenbaar in Happiness) en King Crimson (in het van
dramatiek druipende Stream, met een gitaarsolo die helemaal
aan het oude Earth & Fire doet denken) en bovendien niet bang is van
een hallucinante muzikale trip, moet zich het tijdloze Kallocain
gewoon aanschaffen!
Zonder meer
een aanrader! |
