‘Father’ Morse zijn nieuwste preek is klaar. Alleen zal je hem niet vanop het preekgestoelte van de kerk horen maar is hij verkrijgbaar op CD. Waarover gaat het en wat mag je verwachten? Het verhaal gaat over een verloren geraakte zoon die het huis verlaat en na wat moeilijkheden terug naar huis keert. Waar hebben we dat nog meer gehoord? Juist op het preekgestoelte van elke pastoor in elke kerk minstens één keer op het jaar…. Tot hier echter het verhaal waar je drie kanten mee op kan: Ten eerste, je kunt je erin vinden, ten tweede, je kan je eraan ergeren of ten derde, je concentreert je op het belangrijkste namelijk de muziek en laat de teksten voor wat ze waard zijn. (bij deze laatste groep hoor ik). Na als laatste opmerking over de tekst nog mee te delen dat ik minder het woord ‘God’ heb gehoord dan op ‘Testimony’, heb ik het verder alleen nog maar over de muziek.

Na verscheidene keren dit album te hebben beluisterd kan ik je verzekeren dat er niets nieuws onder de zon is. Op enkele details na is dit zonder meer de volgende ‘Spock’s Beard’ zonder de rest van de band of de nieuwste Neal Morse met zijn nieuwste band waarin ondertussen toch al als vaste waarden, drummer Mike Portnoy (Dream Theater) en toerbassist Randy George zitten. Muzikaal gezien steekt het dus allemaal weer helemaal als vanouds in elkaar.

“The Creation” begint als een klassiek stuk met echte violen. Hierdoor heeft de intro een eerder filmisch karakter en meteen krijg je het grootse en bombastische gevoel dat we ondertussen ook al van Morse gewend zijn. Na echter een minuut en half komen de eerste Spock’s Beard trekjes te voorschijn en valt het nummer na een instrumentaal progmetal stukje in zijn plooien als eerste typische Morse epic song. De samenzang en melodie lijn passen in elke Spock’s en Morse fan beeld van hoe prog moet klinken. Lekker afwisselend en naar een climax opbouwend met de nodige aandacht voor de instrumenten op zich zoals de ‘Grand Piano’, cello en in het bijzonder de gitaar (solo’s). De klokken die ongeveer halverwege het nummer worden gebruikt doen me denken aan de typische Amerikaanse familiefilms uit lang vervlogen tijden, die rond de kerstperiode terug uitgezonden worden. Opgepast dit is zeker niet negatief bedoeld, integendeel, het schept een sfeer waardoor ik heel de tijd dat filmisch gevoel blijf houden en dit is op zich toch wel anders dan op vorige albums. Prachtig epos.

Het eerder te korte ‘The Man’s Gone’ heeft wat weg van een Phil Collins song alleen is Morse veel subtieler wat zijn instrumentaria betreft en zijn er dus in de klanken veel meer leuke dingen te ontdekken dan bij ome Phil.

Wie van de combinatie prog-metal met Gentle Giant houdt zit gebeiteld met een song als “Author Of Confusion”. De song begint als een prog-metal nummer met enorm veel bombast en super drumwerk van Portnoy. Na een overgang in de vorm van een duel tussen en hammondorgel en gitaar start het nummer met de typische koortjes die Neal reeds jaren tot zijn handelsmerk heeft gemaakt. Alleen zijn ze dit keer nog meer uitgewerkt en uitvergroot. Echolyn komt hier dan ook een beetje om het hoekje kijken. Meesterlijk in elkaar gestoken, het rustige jazzy stukje zang van Neal komt door al het andere geweld nog meer tot zijn recht. Kijk, ofwel hou je hier van ofwel word je hier horendol van maar je kunt niet ontkennen dat dit compositorisch meesterlijk is.

Tweede episch nummer op het album “The Separated Man” is iets totaal anders. Het nummer doet meer denken aan het oudere Spock’s Beard werk, zoals te vinden was op hun eerste twee albums. Neal keert hier terug naar zijn roots. Het middenstuk doet wat aan het latere Genesis materiaal denken. De melodielijn heeft ook iets Oosters dat op zich een mystieke zweem over het nummer brengt. De gitaar heeft ook in dit nummer weer een prominente rol. Het lange akoestische gedeelte is zondermeer extravagant, origineel en subliem. Toch vind ik deze song wat minder geslaagd dan de rest, wat echter zeker niet wil zeggen dat dit een slechte song is, verre van!

De ballad van dienst heet dit keer “Cradle to The Grave”. Buiten het feit dat de ballads van Neal Morse allemaal een hoog hitpotentieel hebben en het ook dit keer niet anders is, valt deze slow op door de zeer mooie tweede stem van Phil Keaggy. Deze Phil Keaggy is tevens verantwoordelijk voor enkele prachtige gitaarsolo’s op het album.

Zonder twijfel is het beste nummer van het album “Help me / The Spirit and the Flesh”. Vanaf de eerste noot van deel één van deze song valt de beat op en kan je bijna onmogelijk op je stoel blijven zitten. Dit is een zeer dansbaar nummer met een dito Santana schwung. Dit alles echter zonder de prog te verloochenen. Weerom prima gitaarwerk, in het bijzonder de klassieke gitaar solo. Dit is echt kicken. Mega bangelijke song!!!!! Deel twee is eerder een ‘gewone’ Neal Morse song zonder meer.

De intro van “Father Of Forgiveness” had zo op een album van Kayak kunnen staan. Uiteraard verandert dit vanaf het moment dat de violen hun intrede doen. Toch blijft de zanglijn refereren aan Kayak. Zeer mooie slow met bombastische climax naar het einde toe. Spijtig dat de gitaarsolo wat op de achtergrond is gemixt.

Het laatste nummer start met een zeer Beatlesque melodielijn. De trompetten en saxen op deze song trekken echter teveel de aandacht waardoor ik teveel het balorkest gevoel krijg en hoop dat hij dit nooit meer doet. Sorry Neal maar het eerste deel van deze song vind ik maar niets. Nadat de trompetten enz. terug zijn opgeborgen komt dit nummer terug op zijn typische Morse plooi.

Mits je voldoende jezelf kan focussen op de muziek is dit album weer eentje in de rij van Morse’s meesterwerken. De vraag is echter hoelang Neal de echte progfanaat kan blijven overtuigen dat de muziek het belangrijkste is. Ik heb het gevoel dat menig muziekliefhebber in dit genre afhaakt tengevolge van zijn godsdienstige overtuiging die eerder storend werkt dan omgekeerd. Voorlopig kan hij in elk geval mij nog overtuigen van zijn muzikale kwaliteiten en blijf ik hem dan ook steunen!