Steve Hogarth: vocals, hammered dulcimer,
Steve Rothery: guitar, bass
Pete Trewavas: bass, acoustic guitar
Ian Mosley: drums
Mark Kelley: Keyboards
Guest:
Carrie Tree: Additional Vocals on “Angelina” and “Genie”

CD1: 53’43” - CD2: 45’14”

Gedurende de laatste jaren, was Marillion het onderwerp van vele discussies op mailing lijsten en forums. Iedereen bleef maar doorgaan over Fish en Steve Hogarth en of Marillion wel of niet langer progressieve muziek maakt. Maar laat ons dat alles nu even opzij zetten en dit album zonder vooroordelen beöordelen. Hoewel dat niet altijd gemakkelijk is, want ik ben altijd van Marillion blijven houden, dus ik begin deze bespreking eigenlijk zelf met een vooroordeel.

Het nieuwe album “Marbles” verschijnt in drie verschillende edities. Eerst en vooral is er de vooraf te bestellen dubbel CD in een mooie kartonnen verpakking met een boek van 128 pagina’s met prachtig artwork, maar ook met alle namen van de fans die het album op tijd bestelden. Als je geen boodschap hebt aan die namen, kan je ook een dubbel album bestellen in een gewone jewel case en er verschijnt ook nog een enkele editie die vanaf 3 mei in de winkel te vinden zal zijn.

Ik kan zeker één van de dubbele versies aanraden, want op de enkele CD zal je heel wat mooi materiaal moeten missen.

Het album opent met het meer dan 13 minuten durende “The Invisible Man” dat genoeg variatie bevat om te bewijzen dat Marillion nog progressieve capaciteiten bezit. Na een paar ondefinieerbare geluiden, begint het nummer met een ritmische intro met veel bas en drum. Al vlug gaat dit over in een kalmer stuk met een mooie zanglijn, waar je wel even moet aan wennen. Iedere muzikant doet subtiel zijn werk, dat je zelfs eerst niet opmerkt, maar hoe meer je naar dit nummer luistert, hoe meer kleinigheden je ontdekt. Geleidelijk aan groeit het opnieuw naar een ritmischer gedeelte en de bijdragen van iedereen worden belangrijker. Je krijgt nog een piano-zang stuk en een korte, trage, ‘bluesy’ gitaarsolo te verwerken om dit nummer te vervolledigen.

Het tweede lang (bijna 18 minuten) progressief nummer is getiteld “Ocean Cloud”. (staat niet op de enkele CD) Na een kalm gezongen begin, begeleid door een prachtige synth klank en het refrein, krijgen we de echte Rothery nog eens te horen en dat zal een glimlach op menig Marillion fan gezicht toveren. Er is voldoende variatie in dit nummer, zelfs teveel om alles te beschrijven en ik wil niet al jullie ontdekkingsplezier bederven. ;-) Dit nummer is opgedragen aan Don Allum en de Ocean Rowers. Als je meer wilt weten over hem, kan je surfen naar www.oceanrowing.com/logs/don_allum.htm

Een ander groots nummer, “The Only Unforgivable Thing”, opent met een kerkorgel en gaat over in één van de beste Marillion ballads die ik ken. Er is niet zoveel afwisseling maar Steve Rothery bewijst hier opnieuw dat hij nog ‘alive and kicking’ is.

“Neverland”, dat je reeds kon terugvinden op het fanclub album van 2003, is nog een lang nummer met heel wat afwisselende gedeeltes. De gitaarsolo van Steve Rothery brengt zelfs herinneringen boven aan het vroegere Marillion.

“Genie”, “Fantastic Place” (met een Chris Isaak ‘Wicked Games’ geluid), “The Damage” (het enige iets hardere nummer), “Don’t Hurt Yourself” (Trewavas op akoestische gitaar en Rothery op basgitaar), “You’re Gone” (de top 10 single, drum machine inbegrepen), “Angelina” (een traag jazzy nummer) en “Drilling Holes” (dat soms klinkt als “A Day In The Life” van The Beatles) zijn allen prachtige nummers, die niet onmiddellijk progressief te noemen zijn, maar ze bevatten allemaal mooie melodielijnen en uitstekende zang van H.

En tenslotte zijn er ook nog de vier korte “Marbles” nummers, die ik eerst niet graag hoorde, maar ze verbeteren na een aantal luisterbeurten. Toch zullen het nooit mijn favoriete nummers worden. H. klinkt hier zelfs (opzettelijk?) vals. Ze vertellen het verhaal hoe Steve, toen hij klein was, zijn knikkers hoog in de lucht sloeg met een tennis racket en op die manier een groot aantal ruiten brak in zijn omgeving. Zijn vader nam zijn knikkers af en dit blijkt een grote indruk nagelaten te hebben op kleine Steve.

Volgens mij is dit het beste Marillion album van de laatste jaren, maar ik vrees dat het de opninie van hen die niet houden van het Hogarth tijdperk, niet zal veranderen. Verwacht hier geen “Hooks On You” explosies, want het grootste gedeelte is heel kalm materiaal. Maar “The Only Unforgivable Thing” is dit album geen kans geven.