|
Het motto van de Nederlandse symfo-band Mangrove
is : muziek moet leven. Voorwaar geen sinecure als je bezig
bent met muziek die door velen als morsdood of hopeloos verouderd
beschouwd wordt. Goed, het is een nobele houding waarvan we het
resultaat met plezier aan enkele kritische luisterbeurten
onderworpen hebben. En wat blijkt : ‘Touch Wood’ biedt een overvloed
aan symfo die uit het juiste hout gesneden is.
In productioneel opzicht haalt deze cd niet het
niveau van ‘After the battle’ van Plackband (toch wel een referentie
als je het mij vraagt), maar voor een productie in eigen beheer valt
het eindresultaat al bij al heel goed mee. Qua songmateriaal zit het
wel helemaal snor met deze band en hoewel enkele songs misschien nog
wat beter afgewerkt of iets rijkelijker gearrangeerd hadden kunnen
worden (‘Vicious circle’ en ‘Help me’ bijvoorbeeld), bewijzen de
heren de knepen van het vak volledig onder de knie te hebben. Zo
getuigt het van lef om met het prachtige ‘Fatal sign’ af te trappen,
een song die qua sfeer wat weg heeft van ‘The Cinema Show’ door het
aan Tony Banks ontleende keyboardwerk van Chris Jonker. Het nummer
is heel fraai opgebouwd, zit boordevol verrassende wendingen en
tempowisselingen en hijst zich langzaam maar zeker naar een ware
climax en da’s een gegeven dat meerdere keren weerkeert op dit
album.
Heel opvallend vanaf het prille begin is het op
John Wetton gelijkende stemgeluid van Roland van der Horst en dat
mag dan misschien een toeval zijn; storen doet het geenszins. Op het
beklijvende, onderhuids broeiende en op ’t eind exploderende ‘Cold
World’ hoor je vage verwijzingen naar UK en King Crimson, 2 bands
waar diezelfde Wetton deel van uitgemaakt heeft. Dat de muziek van
Mangrove raakvlakken vertoont met die van de progressieve
grootmachten uit de jaren zeventig, is dan al wel vrij duidelijk.
Het slepende ‘Penelope’ komt bij vlagen onverwacht uit de hoek, maar
geeft vooral ruimte aan bassist Pieter Drost om zijn kunnen te
tonen. Het onwijs mooie, akoestische ‘I close the book’ wordt in
hoofdzaak gezongen door drummer Joost Hagemeijer (vreemd, zijn stem
lijkt dan weer een beetje op die van David Gilmour) en wordt vooral
gedragen door enkele mooie passages op dwarsfluit. Ook ‘Wizard of
tunes’ is een sterk nummer, waarbij eens te meer het zuivere,
expressieve gitaargeluid van Roland van der Horst ‘in the picture’
komt. Jammer dat hij er zo spaarzaam mee omspringt, want het zou de
muziek van Mangrove in het algemeen wat meer power kunnen geven,
zoals in ‘City of Darkness’, waar het samenspel met toetsenman Chris
Jonker voor enkele indringend mooie momenten zorgt. Laat de laatste
track vooral nog even doorspelen, want je krijgt er een ingekorte
versie van ‘Fatal sign’ als bonus bovenop.
Prima symfo van Hollandse bodem en hoed af voor het in eigen beheer
uitgebrachte eindresultaat. Het zal bij liefhebbers van o.a.
Plackband zeker in de smaak vallen. Hopelijk mogen ze volgende keer
hun kans wagen in de Holland Spoor Studios. Alleen maar jammer dat
Rob Rehorst er dan niet bij zal zijn…keep him in mind, guys ! |
