|
Magnitude Nine is
een melodische progressieve metal groep uit Amerika. Het draait hier
allemaal om gitarist Rob Johnson en zanger Corey Brown die de groep
oprichtten in 1997. Ze hadden al wat ervaring in Psycho Drama (Corey)
en als solo artiest (Rob). Eerder konden we genieten van vorige
releases als daar zijn: ‘Chaos To Control’ (1998) en ‘Reality In
Focus’ (2001). De derde release ‘Decoding The Soul’ biedt ons
inmiddels meer maturiteit en dat is te merken aan het songmateriaal
en de productie.
Met openingstrack
‘New Dimension’ kan ik meteen onderschrijven dat hier een krachtige
zanger aan het werk is tegen een neo klassieke achtergrond. Vreemd
dat ik nergens lees over latere Black Sabbath invloeden want deze
zijn duidelijk aanwezig. Lekker doorjagende drums geven het licht
episch tempo aan, refreintjes, meteen een zekere herkenbaarheid.
Magnitude Nine gaat zeker niet lopen met de originaliteitsprijs,
maar wat we instrumentaal te horen krijgen ligt ver boven het
gemiddelde. Die Black Sabbath sfeer ten tijde van Tony Martin duikt
eveneens op in ‘To find a reason’. Dit zweverige bedje van holle
synths gaat hen goed af in dit nummer. De dreigende riffs krijgen
gezelschap van hemelsbrede toetsenpartijen. De refreintjes zijn in
de meeste nummers niet veel soeps maar ze worden netjes gekruid door
de alom aanwezige instrumentale knowhow. Geregeld gaan de toetsen en
gitaren duels aan in oorverdovende snelheid en dit maakt de
enigszins vlakke zang wel goed.
‘Changes’ kent
dan enkele tragere passages maar evolueert al vlug naar een mid
tempo nummer. Het zijn vlotjes uitgevoerde tracks met weloverwogen
ingrediënten die je meteen een vertrouwd gevoel geven en ook zwaar
aanleunen tegen het materiaal van Rainbow en Malmsteen in vroegere
tijden. Het verrassingselement is dus duidelijk op vakantie maar dit
neemt niet weg dat dit album bulkt van vakmanschap. Zo’n beetje als
het tevreden opslurpen van een bord soep van een gerenommeerd merk.
Je weet wat je kan verwachten, geniet ervan, maar meer ook niet.
Afsluiter ‘Sands of time’ valt dan net iets zwaarder uit met
laaggestemde gitaren en kent een ietwat avontuurlijkere opbouw.
Blijf ik net even zitten met een beetje gemengde gevoelens. |
