|
“Seven” is slechts het tweede album van Magenta, maar het is een
concept album over de 7 hoofdzonden. Nu dat we uit de cijfers
geraakt zijn, kunnen we het over de muziek hebben en diegenen die
hun vorig album “Revolutions” reeds kennen, weten reeds wat je mag
verwachten.
Ik weet dat er gezegd wordt dat elke zangeres in besprekingen van
progressieve rockmuziek vergeleken wordt met Annie Haslam, maar in
het geval van Christina heb ik geen keuze. Haar stem lijkt als twee
druppels water op die van Annie. Ze heeft hetzelfde kristalhelder,
puur stemgeluid. Ze zingt alsof het de gemakkelijkte zaak van de
wereld is. Haar stem heeft een ongelooflijk bereik en ze zingt nooit
vals. Ze is een echt natuurtalent.
De productie van het album is van het beste wat ik ooit gehoord heb.
Elk instrument is perfect in balans met de rest. Elk detail is
duidelijk hoorbaar.
Ook het gebruik van een echt symfonisch orkest helpt mee aan de
perfectie van het geluid.
Je kunt talloze gelijkenissen met andere groepen terugvinden in hun
muziek, maar dat is ook wat ze willen. In het boekje van hun vorige
album “Revolutions” vond je de volgende tekst terug: “Iedere
gelijkenis met om het even welke groep uit het heden of het verleden
is volledig opzettelijk!” Je beschuldigt ze dus nergens van als je
zegt dat stukken van ‘Envy” je doen denken aan het einde van
‘Entangled’ van Genesis, dat de samenzang soms lijkt op Yes uit de
tijd van “90125”, dat je duidelijk referenties kunt leggen naar
andere groepen zoals Spock’s Beard, IQ en anderen en dat het begin
van ‘Sloth’ je helemaal in de sfeer brengt van ‘The Division Bell’
van Pink Floyd.
Er zijn wel een aantal verschilpunten met “Revolutions”. Eerst en
vooral zingt Rob Reed alleen nog op de achtergrond. Op het vorige
album deed hij nog af en toe de lead vocals maar het moet moeilijk
zijn om op te moeten boksen tegen een zangeres als Christina, en hij
is ook al geen topzanger (hoewel hij live beter meeviel). Dus
Christina is de enige leadzangeres, maar dat kan je amper een straf
noemen. De nummers zijn korter dan op “Revolutions” (hoewel de
meeste nog langer zijn dan 10 minuten), waar de nummers langer waren
dan 20 minuten, maar meestal overkwamen als een collage van kortere
stukjes.
Op “Seven” zijn de nummers toegankelijker en minder complex.
Dus, we krijgen een topzangeres, topkwaliteit muzikanten en zeer
sterke nummers. Drie op drie is helemaal niet slecht, is het niet?
Ik verkies “Seven”, maar ik denk dat iedere progressieve rockfan de
beide albums zal willen. En als dat nog niet voldoende is dat is er
nog een extra EP “Broken”. |
