|
Wat
een verrassing ! Wat een ongelooflijke verrassing ! Nadat de media
ettelijke jaren progressieve rock hebben doodgezwegen ten voordele
van punk en new wave was het tot voor kort meestal een legertje
‘oude’ prog goden die de heropbloei van het genre voor hun rekening
namen. Ofwel betrof het de heroprichting van ‘oudere’ verloren
gewaande groepen uit de hoogdagen van het genre ofwel betrof het
‘oudere’ muzikanten die in de gloriedagen niet echt succes mochten
oogsten en nu als het ware een herkansing krijgen aangeboden. Bij
dat laatste denk ik ondermeer aan groepen zoals Flower Kings en
Spock’s Beard. Da’s dan ook de hoofdreden waarom ik zo ondersteboven
ben van dit debuut van het tot dusver ongekende Liquid Scarlet.
Opnieuw betreft het een Zweedse groep samengesteld uit een groepje
zéér jonge vrienden, muzikanten die niet eens geboren waren als wij
uit de bol gingen in de seventies. Dat maakt het dubbel zo
interessant want opnieuw dienen zéér jonge mensen zich aan met
nieuwe muziek, muziek dat op geen enkel ogenblik binnenin de
hedendaagse commercie past. Zonder het op een expliciete manier
progressieve rock te noemen slaagt Liquid Scarlet er in om een waar
meesterwerk neer te zetten onder wat zij gemakkelijkheidhalve
‘nieuwe muziek’ noemen.
‘We
proberen muziek te maken waarbij allerhande emoties en gevoelens de
bovenhand krijgen net alsof je een goed boek zou lezen of naar een
goeie film zou kijken’, zegt de groep. Met King Crimson, Yes,
Genesis doch ook Björk, Radiohead en Frank Zappa als invloeden is
deze groep reeds een zevental jaren bezig met muziek te
experimenteren. Op het podium dragen ze allen witte kleding om ook
op een visuele manier een bepaalde identiteit neer te zetten. Wit
als kleur van de onschuld doch ook van de hoop. Omdat alle leden
twintigers zijn kan je deze nieuwe groep dan ook als de
vaandeldragers van de nieuwe prog generatie zien. Neem vroege
Anekdoten en vermeng dit met een mix van Landberk en Änglagärd en je
verkrijgt de zuiverste Zweedse cocktail die je ooit hebt genuttigd.
Neem er als borrelhapje nog een stevige brok mellotron bij en je
begrijpt dat je hier niet zomaar een doordeweeks aperitief wordt
aangeboden !
Royale geuten mellotron en stapels ritmewendingen zijn de
hoofdrolspelers in de intro van ‘Greyroom’ waar de zacht
fluisterende stem van Markus Fagervall de tegenpool vormt. Het
daaropvolgende deel bevat dan weer de kracht van een jonge Black
Sabbath doorklieft met jonge Anekdoten en de “Red” periode van King
Crimson. Het is om er je vingers bij af te likken ! Het toevoegen
van de niet zo voor de hand liggende klarinet voegt een bepaalde
vorm van folk toe terwijl we tevens de Zweedse prog erfenis krijgen
aangereikt zoals indertijd de geschiedenisboeken ingeschreven door
Samla Mannas Manna. In ‘Citta Nuova’ levert Fagervall een
zangmelodie af waarvan in de komende jaren zal blijken dat het een
regelrechte klassieker is want het is een melodie dat meteen in het
geheugen gegrift staat zonder ook maar één seconde de prog idee uit
het oog te verliezen. Schitterende solo op synths hier van de enige
dame in het gezelschap Frida Lundström. In ‘Molok’ vinden we dan
weer het destructieve van een King Crimson gecombineerd met de vaak
pastorale aanpak van Änglagärd. Ongelooflijk mooie baslijnen, door
merg en been gaande vervormde gitaren en waanzinnig goeie
drumpartijen maken ook dit nummer weer tot een feest. In de muziek
van Liquid Scarlet worden luide passages vaak afgewisseld met
ambient stukken teneinde zo verschillende sferen in één enkel nummer
onder te brengen. In ‘Comes near lingers far’ noteer ik het
inventieve van een Paatos. Soms doet de stem van Markus me een
beetje denken aan dat van het A-Ha boegbeeld Morten Harket zoals in
het begin van ‘The red stairs’ welke vlug een stevige bas plaatst
bovenop een zee van mellotron. In de zachte passages brengt de
inbreng van de marimba een soort mystiek met zich mee geruggensteund
door jazzy drums. Het album wordt afgesloten met het verwoestende
‘One last masquerade’ waarvan de hoofdmelodie op het einde wordt
herhaald door een heus kerkorgel. Van verrassingen gesproken !
Liquid Scarlet heeft met dit debuut één van de betere platen van het
jaar afgeleverd terwijl het een statement aflevert dat progressieve
rock meer dan ooit terug is en dat met een jongere kijk in de 21e
eeuw. Ook al ‘lenen’ ze af en toe een aantal gekende wendingen toch
is hun originele manier van werken een nieuwe manier om
verschillende sferen in één enkele compositie onder te dompelen.
Indien prog het moeilijk heeft om een breder publiek te bereiken
omdat de muzikanten te oud zouden zijn dan kunnen deze jongeren
zonder twijfel de start betekenen van een gans nieuwe stroming. Op
het einde van de rit lijkt het er sterk op dat alles terug komt. Ik
wens hen dan ook alle geluk toe en hoop binnenkort het voorrecht te
krijgen hen live aan het werk te zien ! |
