|
Je hebt cd-hoezen die meteen in het
oog springen, waarvan je denkt: “dat kan geen slechte cd zijn”. Deze
hoes deed me om één of andere reden meteen aan Arena (Breakfast
In Biarritz) denken en dit zonder dat de kunstwerkjes ook maar
één ding gemeen hebben. Het was gewoon de uitstraling en de sfeer,
meer niet. Maar nadat ik echter de informatie in het boekje had
gelezen, werd me natuurlijk duidelijk waarom: beide covers zijn
immers ontworpen door Mattias Norén (www.progart.com).
“Dekt de vlag nu de lading?”, is wat
ik je luidop hoor vragen. Wel… zonder enige terughoudendheid: JA! Ik
weet dat het jaar nog jong is, maar ik kan nu al stellen dat dit
album in de eindejaarslijstjes van velen onder ons zal staan. Dit is
gewoonweg een dijk van een album. Waarom? Dat ga ik nu even
vertellen.
De intro van dit album duurt welgeteld
27 seconden. Als iemand op 27 seconden je aandacht kan trekken en
ook nog meteen meegeeft wat je verder mag verwachten, dan word je
uiteraard nieuwsgierig… en terecht.
Twintig jaar lang hebben de gebroeders
Klazinga (Gerben (muziek) en Joop (teksten)) materiaal verzameld
voor dit concept album. Samen met een groep Nederlandse
progmuzikanten (onder andere Gijs Koopman ex-Cliffhanger) hebben ze
bijna 2 jaar gewerkt aan “The Sun Also Rises” en dat merk je. Dit
zijn geen songs die in één, twee, drie in elkaar gestoken zijn,
neen, dit zijn geen songs zonder bodem of diepgang, integendeel,
hier is echt vakwerk afgeleverd.
De toetsen en gitaar trekken meteen je
aandacht en zitten in de sfeer waar Arena, Pink Floyd, RPWL, IQ,
Pendragon, Camel enz… thuishoren. De composities hebben echter enkel
qua sfeer verband met de opgesomde groepen. De stem van Mark Smit
doet je vooral aan Yogi Lang (zanger van RPWL) denken en Gerben’s
toetsenspel moet in geen enkel opzicht onderdoen voor dat van Clive
Nolan! Bijzonder knap zijn de gitaarsolo’s van Peter van Heijningen,
echt wondermooi. Alle elementen (mellotron, fluit, hammondorgel,
gitaarsolo’s enz…) van een goed prog-album zitten erin verwerkt
zonder echter de aandacht voor melodie en compositie uit het oog te
verliezen. Dit album houdt juist het evenwicht tussen muzikale
kracht en technisch kunde. Zoveel ingetogenheid en gevoel maar toch
voldoende rauwheid en kracht om ieders aandacht te blijven houden.
De Nederlanders zijn dus weer een symfonische (progressieve)
rockband met inhoud rijker. Hopelijk gaan ze dan ook in deze
bezetting toeren en kunnen we deze band binnenkort op enkele
vertrouwde podia zien.
Deze “The Sun
Also Rises” van Knight Area bevat echt heerlijke progressieve
muziek. Het album krijgt dus, als eerste van dit jaar, de eer om
door mij een ‘megabangelijke schijf’ te worden genoemd! Je moest het
album al besteld hebben.
J |
