|
Een concept CD uit Italië en nog wel een hele goeie
ook! Gedisciplineerd haalt ondergetekende het boekje erbij vanaf de
eerste beluistering, om te kunnen volgen waar dit allemaal over
gaat. Want het verhaal is niet zo simpel, maar wel boeiend. En goed
uitgewerkt. Er is dan ook hard gewerkt aan deze CD en dat heeft zijn
vruchten afgeworpen. Zes maanden lang duurde het eer alles de
tevredenheid van de heren wegdroeg.
Kingcrow is een Italiaanse band die in 1996 werd
opgericht door de broers Cafolla. Volgend op 2 demo’s werd in 2001
het debuutalbum ‘Something Unknown’ uitgebracht, met Stefano Tissi
als zanger. Pas in november 2002 treedt huidig vocalist Mauro
Gelsomini toe tot Kingcrow en hij zou ook compositorisch een rol
gaan spelen. Want in een alcoholische roes (aan de toog tussen pot
en pint) werd tussen Diego Cafollo en Mauro besloten dat het
volgende album een concept CD zou worden. Daaruit ontstond, in
minder benevelde toestanden naar ik aanneem, het ‘Insider’ project.
Het is een explosieve mix van theatrale acts als
Savatage en Queensryche (ten tijde van ‘Operation: Mindcrime’)
terwijl ook enige Rush invloeden te bespeuren zijn. De CD werd
opgenomen in de Legend Digital Studio (Rome) en werd geproduceerd
door Consytech Ltd. (beetje vreemde naamloosheid, maar kom). Voor
mij klinkt deze CD gewoon heel retro, de momenten dat ik aan het
geluid van een vroegere Uriah Heep en Judas Priest moest denken
waren ontelbaar.
‘Insider’ opent met een bombastisch thema waar
koorzang onze aandacht opeist. Heel anders is de klankkleur van ‘The
Project’: rockriffs met de warmte van de jaren zeventig, een stem
die identiek klinkt als deze van Halford op de twee eerste Priest
LP’s (toen hij nog niet gilde), en scheurende gitaren. Er is ruimte
voor een instrumentale passage (Temptation) en een telefoontje naar
de pers. ‘Eyes Of A Betrayer’ is een nummer met meer pit, het stelt
dan ook de jachtige zoektocht van ene Alan voor. Het is een melodie
die bekend klinkt, catchy refreinen, hoge uithalen (geslaagd!) en
vingervlug gitaarwerk. ‘Into the cell’ is wederom een instrumentaal
intermezzo met heldere beschouwende gitaarklanken zoals de intro’s
van Metallica. Een dreigende bas en engelenzang openen dan weer
‘Lies’. Dan schiet Mauro weer los met zijn Halford/Tate mix en wordt
dit aangevuld met een wervelende gitaarsolo. Maar het beste moet nog
komen. Er wordt echt naar een climax toegewerkt. ‘The Killing Hand’
is met zijn acht minuten lengte het prijsbeest van de CD. Hier komen
ze in de buurt van Queensryche. Geïnspireerde gitaarmelodieën (hallo
Iron Maiden!), ingewikkelde structuur, schitterend gezongen,
dwingende koren vol bombast… en dan een break met gevoelige zang en
een gitaarsolo. OK, dit is allemaal al eens gedaan, maar het klinkt
erg goed. En het refrein van ‘Stardust’ dook ineens op in mijn
achterhoofd tijdens andere bezigheden, dus met die deuntjes zit het
wel snor. Neem nu het poepsimpele ‘Save me’, een meezinger bijna,
maar de speelse orkestratie en het terugkerende akoestische thema op
de gitaren doet het ‘em wel. En in de ‘Finale’ komen alle snikkende
Tate symbolen weer boven.
Conceptalbum zei u? En het verhaal? Wel, dat mag
iedereen zelf ontdekken. Ik ben al uitgebreid genoeg geweest over de
muzikale inkleuring, als ik nu ook nog het verhaal ga vertellen valt
er niets meer te ontdekken. Dit is een conceptalbum met een flinke
vaart dat meteen zal aanspreken! |
