|
Ongeveer 5 jaar na hun debuut-cd heeft Ken’s
Novel de opvolger ‘Domain of Oblivion’ uitgebracht, dit album is
door allerlei omstandigheden slechts nu op onze redactie beland. En
eigenlijk is het wel jammer, want misschien had het veel beter
kunnen scoren in de eindejaarslijstjes van 2004. De groep heeft het
roer toch wat omgegooid, de stijl is geëvolueerd van
neo-progressieve rock naar een kruising tussen tussen
prog/progmetal/fusion/canterbury. De muzikale omlijsting klinkt veel
volwassener en voller dan vroeger, tevens heeft men ook een beroep
gedaan op een aantal gastmuzikanten, waardoor de nummers ook veel
meer variatie bieden. Het enige minpuntje is misschien wel dat de
songs minder toegankelijk en minder herkenbaar zijn dan op ‘The
Guide’, maar na enkele draaibeurten besef je dat deze productie ook
internationaal hoge ogen kan gooien.
Zo begint Sadfield met donkere spacey geluiden,
opgeluisterd door violen en cello, dan eerst een stukje ingetogen
zang, waarna de gitaren en keyboards het overnemen. Het nummer staat
bol van tempo- en sfeerwisselingen en is eigenlijk bepalend voor de
rest van het album. Origineel, uitstekende zang, muzikaal verfijnd,
maar door de voortdurende variaties misschien dan net te weinig
herkenbaar. Voor velen zal dit uiteraard geen punt zijn, wel
integendeel, maar voor de symfonische progfan misschien net iets
teveel van het goede, ook al door de iets heavier passages. Luister
maar eens naar de stevige intro van Crowd on Sail, maar ook hier
weer heel wat verrassende wendingen (inclusief de intussen typische
oosterse invloeden) en het catchy refrein. In Empress Of The
Frozen Sea zijn er opnieuw heel verschillende invloeden, waaronder
zelfs wat jazz-rock.
Na het korte
bevreemdende Rejected kan Patrick Muermans zich eens goed uitleven
in het kalme Voices. Het drieluik Wisdom Peak begint met een
prachtige gitaarsolo, die je in hogere sferen brengt, vergelijkingen
met Camel mogen gerust. Het tweede deel klinkt een stuk
commerciëler, terwijl het einde dan weer wat donkerder wordt en
zelfs een beetje naar metal neigt. Opvallend is zeker dat op alle
nummers keyboards heel nadrukkelijk aanwezig zijn. The
Hallucinogenic Lake heeft een heel rustige intro (een beetje jazzy
zelfs), maar mondt toch weer uit in neo-progressieve rock, vermengd
met wat duistere trekjes (ik moest zelfs even denken aan Dead Soul
Tribe).
En als pièce de
résistance krijgen we dan de titeltrack ‘Domain of Oblivion’
voorgeschoteld, een song die duidelijk in het verlengde ligt van
‘The Guide’, maar met weer die verrassende elementen, zoals de jazzy
piano in combinatie met elektrische gitaar en synthesizer, er is
duidelijk hard gewerkt aan deze composities. Het album eindigt met
Distinctive Signs, een song van de hand van Alain Vael, die ook al
op het vorig album een bescheiden rol had.
Ken’s Novel
behoort duidelijk tot de top van Belgische progressieve rock en zal
met dit album ook buiten de landsgrenzen positieve weerklank vinden.
Nu maar afwachten in welke richting ze verder evolueren, maar de
muziekfan met het open vizier zal hier zeker plezier aan beleven. |
