65’36”

-

Progressive Rock

‘Entering the spectra’ was voor mij persoonlijk één van de beste releases van het jaar 2002, logisch dus dat de verwachtingen voor de opvolger zeer hoog liggen. Het eerste album van het project van Jonas Reingold blonk uit in originaliteit, muzikaal talent, sterke composities en een ijzersterke zanger. En na een eerste beluistering blijft diezelfde kwaliteit bovendrijven, Wheel of Life is duidelijk heel wat progressiever van inslag en leunt ook veel dichter aan bij het werk van The Flower Kings, Yes en Transatlantic. Het debuutalbum bevatte misschien iets meer ‘catchy’ songs en is daarom misschien wat toegankelijker, maar vanuit louter muzikaal oogpunt is deze ‘Wheel of Life’ misschien zelfs nog iets beter.

Masterplan Part I is één van die typische epische prognummers van TFK, alhoewel de iets hardere aanpak van Reingold en de charismatische stem van Edman het nummer toch een extra dimensie geven. De melodieuze passages sluiten naadloos aan op de agressievere stukken, tot op heden heb ik dat nog geen andere groep op deze subtiele manier weten te realiseren. Jonas heeft voor dit nummer een beroep gedaan op keyboard-wizard en brein achter Time Requiem Richard Anderson, de resulterende duels met Krister Jonsson zijn fenomenaal, in de hardere stukken kan je trouwens een zweem Dream Theater ontwaren.

Een baby-stemmetje leidt een nummer met een typische Yes-sound in, inclusief de baspartijen en de samenzang. ‘Alex in Paradise’ (genoemd naar Jonas’ zoon) klinkt zeer opgewekt en bevat tevens een zeer luchtige, jazzy gitaarsolo.

Op ‘At The Speed Of Light’ hoor je eigenlijk voor het eerst die karakteristieke bas-sound van Jonas, en zoals ook op het debuutalbum krijg ik weer dat ‘Gino Vannelli’-gevoel, ik vraag me af of Goran Edman zich daarvan bewust is. De nieuwe gitarist Krister Jonsson is trouwens ook een aanwinst, weliswaar heeft hij een minder proggy stijl dan Roine Stolt, maar zijn solo’s à la Holdsworth zijn schitterend. Deze track ademt weer TFK uit, niet in het minst door de bijdrage van Tomas Bodin.

Op de vraag ‘Excuse me. Do U Tango?’ van een vrouwelijke computerstem volgt het meest bizarre en tegelijk het meest originele nummer, dat ik de laatste jaren gehoord heb. Hierna volgt een knap staaltje fusion, gevolgd door aanzwellende baspartijen in een tango-ritme, overigens begeleid door een aftellende dansleraar. Vervolgens stijgt het ritme in een meeslepende latino-amerikaanse sfeer met obligate akoestische gitaarsolo. De tempowisselingen in dit nummer zijn gewoon niet te tellen en Jonas kan zich hier volledig uitleven. En laten we vooral ook niet het wervelende en technisch verfijnde drumspel van virtuoos Zoltan niet vergeten!

Where Earth Meets The Sky ligt meer in de lijn van Masterplan, de betere neoprog met weer enorme staaltjes van muzikaal talent, afgewisseld met zelfs romantisch klinkende passages een beetje in de stijl van de ballads van de ‘classic rock’. Karmakanic weet zo’n nummer echter tot hogere niveau’s te brengen, hier ook door de inbreng van enkele ‘jazzy’ solo’s op keyboards.

Het kortste nummer (nog altijd 5 minuten) ‘Hindby’ laat een prachtige bluesy gitaarsolo vol gevoel horen van Jonsson, naar het voorbeeld van de vroege (en tegelijk beste) periode van Joe Satriani.

Het titelnummer ‘Wheel of Life’ begint heel opgewekt met dwarsfluit, niet toevallig doet dit nummer dan ook wat denken aan Jethro Tull, maar dan in een Karmakanic-kleedje. Opvallend verschil met het vorig album is het veelvuldig gebruik van meerstemmige zang. In het midden krijg je een heel sfeervolle, zelfs psychedelische passage (Pink Floyd), gedragen door de meeslepende gitaar van Roine Stolt. Het is verbazingwekkend hoe sterk de composities in elkaar geknutseld zijn, het volledige muzikale en vocale spectrum passeert de revue.

Masterplan Part 2 is niet echt een vervolg van het eerste nummer, alhoewel er wel degelijk subtiele vergelijkingspunten zijn. Opnieuw prachtig en vol emotie gezongen door Goran Edman en met een schitterende gitaarsolo van maat Roine plaatst dit nummer een orgelpunt aan een album, dat voor mij voorlopig als het beste album van 2004 wordt uitgeroepen. Zoals altijd zijn er heel wat referenties mogelijk zowel naar het verleden als het heden, maar Karmakanic en in het bijzonder Jonas Reingold verenigt al deze invloeden tot een hoogst originele verzameling van pure epics. Ik wil gerust nog wel twee jaar wachten op het volgend album, als het maar van deze kwaliteit mag blijven. Moet het nog gezegd…elke progfan moet dit album in zijn collectie hebben!