Toen ik op 31 mei 2000 eindelijk King’s X live aanschouwde, was dit een gebeurtenis die ik nu nog van levensbelang vind (met in het ‘voorprogramma’ de uitstekende Spiritual Beggars). Live imponeerde de groep nog veel meer dan op CD en met name het door Hendrix en de Beatles geïnspireerde gitaarspel van Ty Tabor wekte mijn grote bewondering. Vandaar dat ik ook een tandje bij zette toen deze CD besproken diende te worden.

The Jelly Jam is in feite het vervolg op Platypus, die na het vertrek van toetsenist Derek Sheridian de naam veranderden in The Jelly Jam. Buiten Ty Tabor op gitaar en zang, treffen we in de groep ook de bijklussende Myung (Dream Theater - bas) aan en Rod Morgenstein op drums. Dit is hun tweede CD en we hebben er vrij lang op moeten wachten, maar de agenda van de betrokkenen in acht genomen valt dit nog best mee.

Het is vooral Ty die zijn stempel op het album drukt – hij verzorgde ook de productie – want buiten zijn herkenbare zang en veelzijdig gitaarspel is dit ook compositorisch wel zijn pakkie an. En daar kan ik alleen maar verheugd over wezen. Want dit betekent dat we een herkenbaar, maar toch afwisselend geheel voorgeschoteld krijgen dat borg staat voor drie kwartier hoogwaardige rock in al zijn facetten.

Stevige, in de jaren 70 gedrenkte riffs openen het album. Gewone en vervormde vocalen wisselen af. Goede rock met een zompig karakter. ‘Coming Round’ begint akoestisch en is een mid tempo track met een puur Amerikaans karakter. Een beetje melig, maar dit wordt halverwege goed gemaakt door een vurig stukje gitaar. ‘Empty’ toont fijnzinnig hoe een leuk allegaartje van verbeten basriedels, pompende riffs en koortjes een stuk eigenzinnige rock kan opleveren. Maar dan is er een nummer dat naar de ziel grijpt! ‘Drop The Gun’, een song van weinig woorden die de geheimzinnigheid heeft van ‘No Quarter’ van Led Zeppelin. Het thema wordt verder verwerkt in het licht psychedelische ‘Allison’. Ergens doet de band ook al eens aan Porcupine Tree denken.

Maar nog meer aan de Beatles! Ik voel me zo in Liverpool als ik luister naar ‘Maybe’, die stembuigingen, de thematiek, en de muzikale omlijsting zijn een ode aan de fab four. In ‘She was Alone’ wordt het refrein ietwat teveel herhaald, maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt door het gevoelige ‘You don’t need me anymore’.
De jaren 70 zijn duidelijk aanwezig maar CSN&Y blijven nog net uit de buurt. Je hoort hier weer duidelijk dat Ty een John Lennon fan is. Maar rocken kunnen ze ook, dat bewijst ‘Runaway’. Een album vol verfijnde liedjes dus, heel aangenaam om naar te luisteren.