|
CryoGenesis, het
eerste album van het IXION project (van Jankees Braam) vertelt het
verhaal over een ongeneeslijk zieke vrouw die zich levend laat
invriezen in de hoop op betere tijden. Na 500 jaar wordt ze terug
ontvroren en genezen. Maar de psychische- en sociale problemen
worden daardoor niet opgelost. Integendeel. De gemoedstoestanden
tijdens de verschillende stadia en processen werd op (concept) CD
gezet door een keur van muzikanten (zie bovenaan).
Dat de adem van
Knight Area in de nek blaast is al duidelijk na een minuutje. Met
dreigend mysterieuze pianoklanken start de ouverture van "The Gamble",
meteen ook het langste nummer. Tussen de stevige thema's door wordt
het verhaal verteld. Tot daar verloopt alles vlekkeloos
instrumentaal, afwisselend en intrigerend. Halverwege de track komt
de zangstem echter een beetje roet in het eten gooien. Gelukkig
niet teveel, al blijft de zangeres balanceren op de rand van
'onzekerheid'. "Into the cold" zet de sfeer even verder, maar
wijzigt vlug in een Kayak/Chess getint rockmusical-recitativo. Ook
hier is de stem niet helemaal toonvast. De wegfadende hartslag op
het einde is eveneens de inleiding voor "The Mold". De mannelijke
zangstemmen lijken me beter "gecast", vooral de tweede stem in dit
nummer klinkt zeer sterk en is vooral passend bij de muziek. Ik
herken even de stijl van 'War of the worlds' van Jeff Wayne. Hier
lijkt alles op z'n plaats te zitten. Ook de naadloze overgang naar
"Rebirth", waarbij je wel de shock van die wedergeboorte ervaart,
maar waar de melodielijn een beetje mager uitvalt naar het einde
toe.
The Dream opent
bijzonder sterk en is als nummer één van de betere. Detailkritiek
ook hier weer op de -te nadrukkelijk aanwezige- onvaste stem. Ook "Syndrome"
heeft interessante riff's met afwisselend stevige en zachtere
gedeeltes. In "The Wake" begin ik te hunkeren naar instrumentale
partijen : de zangstem heeft mijn verzadigingspunt bereikt. "To
choose again" doet het project weer aan geloofwaardigheid winnen en
"The sleep" is een waardige afsluiter vol drama en "ballen".
Samengevat heeft
Cryogenesis misschien wat te lijden onder het feit dat de voorbije
maanden redelijk wat "dijken van cd's" werden uitgebracht. Mij kon
het project niet 100 % overtuigen. Het mist m.i. een betere
spreiding van muzikale ideeën en herkenbaarheid, ook na ettelijke
beluisteringen. Redelijk wat stijlen worden aangeboord, maar niet
verder uitgewerkt. De diepgang van gothic om er maar één te
noemen. De bombast van symfo rock om er maar een tweede te noemen.
Maar, tot treurens toe : dat is persoonlijke voorkeur natuurlijk.
Ik kijk
toch wel uit naar het tweede project "Talisman", dat nu al op stapel
staat. |
