|
We hebben vier
jaar moeten wachten op dit nieuwe IQ studio album. Daar “The Seventh
House” eigenlijk nooit uit de schaduw van “Subterranea” geraakt is,
zou ik zelfs durven beweren dat ik hier zeven jaar op gewacht heb.
Maar het was de moeite waard, want dit is het beste IQ album sedert
“Ever”, die altijd mijn favoriete CD gebleven is.
“Dark Matter” heeft geen echte nieuwe elementen maar bevat wel alle
IQ kwaliteiten die je maar kunt wensen. Neem alle goede elementen
van hun vorige albums, geef het een perfekte productie, voeg enkele
gitaar en keyboard klanken toe, laat Peter op zijn best zingen en je
krijgt “Dark Matter”.
Het album
start onmiddellijk met een lang nummer vol variatie, “Sacred Sound”.
Dit nummer moet zeker het openingsnummer worden voor de volgende
toernees. (veronderstel en hoop ik). Peter’s stem wordt ieder album
beter en vooral dit refrein bevat een prachtige zanglijn. Martin
haalde enkele oudere keyboardklanken opnieuw van de zolder (vooral
de Mellotron), waardoor de muziek soms refereert naar het vroege
Genesis, maar in dit eerste nummer was ik vooral onder de indruk van
de prachtige kerkorgel klank die een fabelachtige gitaarsolo van
Michael voorafgaat. Het klinkt misschien eigenaardig, maar de
gitaarklank op dit album doet me af en toe terugdenken aan de
Nomzamo periode.(“Nostalgia-Falling apart at the seems”).
“Red Dust Shadow” opent kalm met een akoestische gitaar. In dit
nummer wordt de zang begeleid door een ‘spacy” keyboard klank, die
een extra speciale dimensie geeft aan Peter’s stem. Het nummer bevat
ook een eenvoudige, maar zeer effectieve gitaarriff, die het nummer
herkenbaar maakt.
“You Never Will” bevat niks speciaals, behalve een ongelooflijk
knappe keyboard solo.
Als je een nummer, zoals “Born Brilliant”, begint met machine
geluiden, dan kan je niet vermijden dat het vergeleken wordt met
“Welcome to the Machine” van Pink Floyd. Het nummer bevat enkele
typische IQ ritmes en eindigt met een instrumentaal, chaotisch (naar
IQ normen), maar mooi stukje muziek, dat ook al niet vrij is van
Floydiaanse invloeden.
Het beste nummer op “Dark Matter” is ongetwijfeld “Harvest of Souls”,
het langste nummer ooit door IQ geschreven. De lengte van een nummer
zegt niet altijd iets over de inhoud maar in dit geval is de
kwantiteit evenredig met de kwaliteit en omgekeerd. Dit nummer
bestaat uit 6 ondertitels en is schitterend opgebouwd naar het einde
toe. Het begint kalm met een akoestische gitaar en de zang. Eenmaal
de toetsen invallen, krijg je even een “Entangled” (Genesis) gevoel.
Het tweede deel bevat een mooie zanglijn, gevolgd door een prachtig
instrumentaal stuk. Het derde deel bestaat uit een kalm gezongen
stuk dat heviger eindigt met enkele Mellotron klanken. (rare
combinatie, maar het werkt wel) Het volgende stuk wordt ingeleid
door een staccato piano en bevat opnieuw een prachtige melodie. Het
nummer eindigt met een “anthem” op gitaar.
IQ blijft
in ieder geval aan de top van mijn lijst met symfonische,
progressieve rockgroepen. Met dit album brengen ze niets nieuws,
maar wel iets beters onder de zon. |
