Happy The Man is een echte cultband. In de jaren ’70 vormden ze het Amerikaanse antwoord op Britse proggroepen als Gentle Giant, Genesis en Camel. Tijdens hun bestaan brachten ze slechts twee albums uit, alvorens in 1979 te splitten. Maar ze werden nooit vergeten. Een reeks archive-uitgaven, een verzamelaar en een live-album toonden aan dat er nog heel wat interesse voor de band was. Na een paar mislukte pogingen, kwam de groep in 2000 eindelijk weer samen, echter zonder keyboardtovenaar Kit Watkins. Die verkoos om niet meer live te spelen. Hij werd vervangen door David Rosenthal (Rainbow, Red Dawn). “The Muse Awakens” is het eerste product van de herrezen band.

Happy The Man is in essentie een instrumentale band. Het nieuwe album bevat slechts één nummer waarop gezongen wordt. “Shadowlites” is traag en melancholisch; een schitterende song en Stanley Whitaker heeft absoluut een mooie, aangename stem. Toch klinkt het nummer hier een beetje misplaatst, tussen al die instrumentaaltjes.

Een aantal tracks (“Contemporary Insanity”, “Barking Spiders”, “Lunch At The Psychedelicatessen”) zijn typische, complexe prog rock met een vleugje jazz en een speelsheid die we ook horen bij Gentle Giant of, meer recent, Spock’s Beard of A.C.T. Best leuk en ik ken heel wat prog rockfans die hiervoor uit hun dak zullen gaan.

Maar er is een andere kant aan dit album, een die ik nog veel meer apprecieer. Bij een eerste beluistering lijkt de muziek wat op het soort muzak dat je zou kunnen terugvinden op CD’s als “Relaxing Moments” of “Sounds Of Nature”. En, ja hoor: op enkele songs zijn de geluiden van het wassende water en zeemeeuwen te horen. Maar die eenvoud is bedrieglijk. Net als bij Camel’s “The Snow Goose” heb je een aantal luisterbeurten nodig om de subtiliteiten te ontdekken die in de muziek verborgen zitten. Onder de rijke keyboardklanken en prachtige melodieën, ontdek je verfijnde, maar complexe patronen en avontuurlijke ritmewisselingen. Luister maar eens naar delicaat gearrangeerde nummers als “Slipstream” of “Kindred Spirits”, en luister er een paar keer naar. Geloof me: je geduld zal beloond worden. Beste song is “Il Quinto Mare”. Het slaagt erin de verschillende kanten van het album op een geslaagde manier te combineren. Prachtige piano en synths, heel wat variatie en een betoverende melodie. Een van de mooiste nummers die je dit jaar zult horen.

Jammer genoeg heb ik de originele albums van Happy The Man nooit gehoord, dus het is aan de fans om te oordelen of deze nieuweling hun legendarische status eer aandoet. Wat mij betreft is “The Muse Awakens” meer dan goed genoeg om de terugkeer van deze dinosaurussen te rechtvaardigen.