|
The Gathering’s
laatste album voor Century Media. Ze hebben nu zelf een label,
Psychonaut Records, maar er hadden nog een paar verplichtingen met
hun vorig label. Deze semi-akoestische avond werd opgenomen in het
LUX Theater in Nijmegen in Nederland op 21 en 22 Augustus 2003.
“De kwaliteit van
nummers komt het best naar boven als je ze beluistert in een
akoestische versie”, was een uitspraak van vroegere muziekleraar. Ik
maakte mij een beetje zorgen over dit semi-akoestisch live album van
The Gathering. Als je weet dat de meeste van hun songs een soort
soundscapes zijn, zoals ze zelf trouwens beweren, hoe zouden die de
transformatie overleven, zonder alle electronische effecten? Maar na
een paar nummers zijn die zorgen al opzij gezet. Anneke kan als het
ware alleen een soundscape opbouwen met haar ongelooflijke stem. Ze
groeit nog steeds van album tot album. Haar vocaal bereik is
ongelooflijk. Ze switcht van laag naar hoog en terug zonder enig
probleem, zonder ooit één nootje vals te zingen en dit alles met een
kristalhelder geluid.
Het bewijs dat ze
niet veel begeleiding nodig heeft, levert ze in “Locked Away” met
alleen een akoestische gitaar en in het enige nieuwe nummer “Sleepy
Buildings” waar ze alleen ondersteund wordt door de piano.
Ze spelen ook 3
nummers uit hun eerste albums, “The Mirror Waters” en “Stonegarden”
uit “Always” en “Like Fountains” uit “Almost A Dance”, in een gans
nieuwe 2003 versie. Deze nummers stammen nog uit hun hardere
periode, het pré-Anneke tijdperk, maar zijn prachtig veranderd in
een versie die ze ook erg Gathering doet klinken en waardoor “The
Mirror Waters” zelfs één van mijn favoriete nummers van dit album
wordt. Hoewel de keuze voor het beste nummer helemaal niet
gemakkelijk is. Luisten maar eens naar de lange versie van “Travel”
of het erg emotionele nummer “Amity”, met zijn erg herkenbare piano
intro en zijn eenvoudige maar effectieve percussie, groeiend naar
het einde met extra keyboard geluiden.
Het enige
probleem met dit live album, is de toch wat berekende reactie van
het publiek. De reden is waarschijnlijk dat dit een optreden is met
zitplaatsen. Het publiek wacht werkelijk tot na het laatste geluidje
van elk nummer alvorens te applaudisseren, of is het album op die
manier gemixt? Ook de bindteksten van Anneke stijgen nooit boven het
“Thank You” of “Dank Je” uit. We vragen natuurlijk om een live album
met weinig publieksgeluiden tijdens de nummers maar deze plaat
klinkt bijna te clean. Maar dit verandert natuurlijk niets aan de
muziek. Het album geeft een mooi overzicht van hun carriëre. Als je
hun normale live geluid preferreert, kan je nog altijd hun
“Superheat” Live CD aanschaffen, maar een echte muziekliefhebber
koopt ze allebei, is het niet? |
