|
Een fascinerende
titel en een al even fascinerende, kleurrijke cover. Maar hoe zit
het met de muziek? Is die even sprankelend als het hoesontwerp doet
vermoeden?
Hij is in ieder
geval minder overtuigend dan ik had gehoopt of verwacht. De
progressieve rock van The Gak Omek is bij tijden heel experimenteel
en verbindt klanken die doen denken aan mysteries uit een ver
(Oosters) verleden, met de ideeën die hebben geleid tot de moderne,
progressieve rockmuziek. Soms krijg je de indruk dat de muzikanten
beïnvloed zijn door Mike Oldfield, maar ze halen nooit
datzelfde speelse niveau dat Oldfields muziek typeert.
Dus blijf je zowat de hele cd lang wachten op wat er nog gaat komen
(want de verwachting wordt wel opgewekt) om dan na meer dan een uur
tot de conclusie te komen dat het wachten vergeefs was en je honger
niet gestild werd.
Dit is geen
gemakkelijke cd en je moet hem dan ook het voordeel van de twijfel
geven en minstens een paar keer beluisteren. Er zijn geen herkenbare
melodieën, geen teksten om de muziek te verduidelijken, maar naar
mijn smaak mist de muziek melodie. Nooit ‘ontploft’ het en het
blijft allemaal te technisch: er zitten meer synthesizers dan ziel
in…
‘Cydonia’
is een mooi voorbeeld voor deze cd. Een goed opgebouwde, mysterieuze
sfeer, gevolgd door een up-tempo elektronisch stuk met een redelijk
overtuigende gitaarsolo, maar dan verglijdt het wat in een
twijfelachtige combinatie van synthesizerklanken en verschillende
ritmes.
Ironisch genoeg
is het laatste nummer het beste : “Departure of the all-powerful
light beings”. Drie minuten muziek om samen te vatten wat had
kunnen geweest zijn… |
