De koningen van de symfonische rock zijn terug van weg geweest. Zijn ze dan ooit weggeweest, hoor ik je vragen? Het hangt ervan af hoe je het bekijkt natuurlijk. Als band hebben ze bijna jaarlijks hun album uitgebracht, maar als de koningen van de symfonische rock was dat al sinds ‘Flower Power’ geleden. Uiteraard waren het telkens steengoede albums, maar soms iets te jazzy, iets te complex voor de symfo-liefhebber. Hierdoor kreeg je dikwijls het gevoel dat de song ondergeschikt werd aan de techniek, dat het meesterlijk begaafd omgaan met de instrumenten belangrijker was dan het componeren van goede songs op zich. Wel dit ‘mankementje’ wordt met dit album terug rechtgezet.

Dat op ‘Adam & Eve’ de songkwaliteit weer hoogtij viert wordt meteen geïllustreerd met de openingstrack “Love Supreme”. Het nummer klokt bijna 20 minuten en heeft alles wat een goede prog-song nodig heeft: Een goede compositie, de juiste instrumentenkeuze, tempowisselingen, technisch hoogstaande solo’s maar met de nodige aandacht voor gevoel en de juiste sfeer. Deze song heeft trouwens ook nog een geweldig Yes (glorietijd) gehalte en bevat herkenbare klassieke thema’s. Kortom een song om aan je hart te drukken.

Met deze opener is de trend gezet, want ook de kortere songs hebben de sfeer van de songs van The Flower Kings uit hun beginperiode. Zo zouden “Cosmic Circus”, “Babylon” & “Starlight Man” totaal niet misstaan hebben op ‘Stardust We Are’ of ‘Retropolis’.

Uiteraard zijn er ook verrassingen, zelfs zeer aangename, want... zo blijkt uit “A Vampires View” dat Daniel Gildenlöw, toegetreden als volwaardig lid van de Flower Kings, meteen zijn invloed ten goede kan laten gelden. Dit nummer combineert dan ook het symfonische karakter van TFK met de dreigende, meer agressieve (lees progressieve) invloeden van Gildenlöw. Het is immers niet voor niets dat ‘Pain Of Salvation’ erkend is als één van de meest progressieve bands van het moment. Zeer knappe zang van Daniel zoals we van hem gewend zijn!

Het pianospel van Tomas Bodin op “Days Gone By” had zo gebruikt kunnen worden om een film uit de jaren dertig te begeleiden. De titel voor dit instrumentaal nummer is dan ook bijzonder goed gekozen.

Of Gildenlöw’s invloed ook de oorzaak is dat de titeltrack “Adam & Eve” iets steviger uit de hoek komt, laat ik in de midden. Wel is het een vaststelling dat TFK met dit nummer eerder opschuiven naar de prog-metal, ware het niet dat juist in dit nummer de meest Zappaiaanse trekjes steken. Je merkt dat ze dus qua inventiviteit nog niets hebben ingeboet.

De intro van “Timelines” zet je volledig op het verkeerde spoor. Na de weer eerder “prog-metal met Zappaiaanse invloed” intro krijgt deze song een wending naar een meer typisch Flower Kings nummer, een enorm knappe blues(jazz) gitaarsolo tilt dit nummer op tot één van de betere songs van het album.

Het tweede langste nummer van het album “Drivers Seat” (18’22”) neemt je mee op een dolle rit doorheen het zeer gevarieerde prog-landschap. Samen met de openingstrack voldoet deze song dan ook aan de alom bekende oude ‘volkswijsheid’, die zegt: “Dat de langste songs de beste zijn”. Rond de 11de minuut valt deze song stil om dan met een bluesy gitaar langzaam terug op te bouwen. De gitaarsolo’s in het tweede gedeelte van “Drivers Seat” hebben iets Hendrix-achtig.

De mooiste gitaarsolo is echter bewaard voor het laatste nummer. Opbouwend met toetsen komt dit instrumentale nummer “The Blade Of Cain” tot een ware apotheose van klanken met in de hoofdrol Roine Stolt’s gitaar. Deze song nodigt dan ook meteen uit om op de startknop te duwen en dit niet alleen wegens Gildenlöw’s klaagroep om “Love Supreme”…

Denk nu niet dat dit album zijn geheimen na één keer beluisteren prijs geeft. Niets is minder waar. Opnieuw is dit album van TFK er eentje met op de bijsluiter: “Opgepast! Het tevredenheidsgevoel van dit product zal u pas verkrijgen na herhaaldelijk gebruik!” Dit kan jou, als symfonische en progressieve rockliefhebber natuurlijk niet afschrikken, integendeel! J