De tijden veranderen. Een paar jaar geleden keek iedereen nog uit naar het nieuwste album van Fish, maar nu lijkt het alsof deze release gewoon één van de zo velen is. De reden is niet bij de fans en muziekliefhebber te zoeken, maar bij de artiest en zijn platenfirma’s zelf. “Overkill” schaadt en als er één artiest is die kan zeggen dat hij daar aan kapot is gegaan, is het Fish wel. Alle heruitgaven, heropnamen en minderwaardig materiaal hebben veroorzaakt dat niemand nog het bos tussen de bomen zag en dat men dus ook geen aandacht meer heeft voor het nieuwe materiaal. Een andere reden waarom niemand nog wakker ligt van de nieuwe Fish is gewoonweg omdat elke artiest, die zich in het verleden meermaals bewezen heeft, gewoon een tijd van respijt krijgt maar dat daar eens een einde aan komt. Dan dient de artiest zich terug te bewijzen alvorens hij weer “krediet” krijgt van de fan en muziekliefhebber in het algemeen. De tijd van respijt is voor Fish duidelijk voorbij. Nu dient hij weer met een echt super prog album aan te komen zetten. Dat is nu juist waar het schoentje wringt. Een goed prog album! Als je alle officiële albums van Fish bekijkt dan zijn er maar weinig echte progalbums bij, met enige goodwill kan je “Vigil In A Wilderness Of Mirrors” (1990) nog prog noemen maar al de andere cd’s in het beste geval zeer goede rock. Ook dit keer is het weer zo. “A Field Of Crows” is een zeer goed rock album, op dat vlak is het zelfs één van de betere cd’s van Fish, maar daar houdt het dan ook op. Meerdere songs klinken meer dan aardig, sommige zelfs sterk tot zeer sterk. (bv. Exit wound & Scattering Crows), maar een echt prognummer is er niet bij. De enige echte keer dat Fish nog na het verlaten van Marillion een echte progsong heeft opgenomen is, bij mijn weten, op het album “Into The Electric Castle” (1998, “Isis and Osiris”) waar de muziek dan ook gecomponeerd was door Ayreon (Arjen Anthony Lucassen).

De vraag is dan ook of een echte progliefhebber op dit album zit te wachten en daar dus zijn zuur verdiende geld aan uitgeeft of liever een andere cd, van bijvoorbeeld een onbekende band, koopt die wel volledig de proglading dekt. Aan het tempo waarop tegenwoordig de cd’s uitkomen moet je soms zelfs geen maand wachten op een goed progalbum.

Ik vind het spijtig dat iemand als Fish, die toch wel een boegbeeld van de prog geweest is in de jaren 80, er niet één keer in slaagt om de kwaliteit van “Script Of A Jester’s Tear” of “Fugazi” nog maar te evenaren laat staan te overtreffen en dit na nu reeds acht pogingen. Het oordeel en de beslissing liggen dan ook bij jou….