|
De Franse progressieve rock wordt al
jaren gedomineerd door Ange, tot hiertoe hebben nog weinig groepen
uit de hexagoon hen naar de kroon kunnen steken. En deze Ex-Vagus
(dit is wel degelijk de naam van de groep en niet het ter ziele
gegane Vagus :-)
) heeft waarschijnlijk ook niet die ambitie, want eigenlijk zijn ze
ontstaan in de voetsporen van Ange. ‘Seconde Lumière’ is eigenlijk
het eerste volwaardige studio-album van de groep, een rock-opera
gebaseerd op een verhaal in de toekomst.
Het verhaal draait rond Amy, een
verbannen Martiaanse, die in het jaar 2257 op aarde landt (op de
tarmac van een luchthaven) en daar een missie moet volbrengen.
Deze theatrale progressieve rock, volledig in het Frans gezongen,
heeft zoals altijd voor- en tegenstanders. Zelf reken ik Culinaire
Lingus van Christian Descamps en de zijnen tot één van mijn
favoriete albums, daarentegen was ik nog niet zo lang geleden
getuige van een concert van Versailles (ontstaan uit Mona Lisa) en
dat was dan weer een complete teleurstelling. Maar wat de jongens
van Ex-Vagus in Seconde Lumière presteren, mag gerust veelbelovend
worden genoemd.
Een symfonische introductie met veel dramatiek zet onmiddellijk de
toon in 'Sur le tarmac', de gitaren hebben duidelijk de bovenhand,
maar verderop in het album nemen de keyboards ook een belangrijke
plaats in. Eric Vodavati heeft een krachtige stem, uitstekend
geschikt voor dit genre, uiteraard moet je wel een beetje houden van
neo-prog in het Frans gezongen.
‘Ainsi sur la Terre’ en ‘Le Shamann’ bevatten duidelijk invloeden
van DREAM THEATER, weliswaar in een lichtere uitvoering. De nadruk
op dit album wordt vooral gelegd op de composities en niet zozeer op
de technische muzikale hoogstandjes, eigenlijk te begrijpen voor een
rock-opera. Toch krijgen we af en toe mooie melodieuze gitaarsolo's
te horen, de 'alomtegenwoordige' keyboards doen vaak denken aan die
typische sound van de Zweedse neo-prog (bvb Grand Stand en Galleon).
En naast de reeds geciteerde
referenties moeten we natuurlijk nog eens Ange vermelden, vooral in
de ballads en de iets rustiger nummers, maar toch weet men een eigen
sound te creëren. Samengevat kan je stellen dat deze plaat goede
Franstalig gezongen melodieuze neo-progressieve rock met
interessante teksten brengt. Misschien zal deze rockopera niet
hetzelfde teweegbrengen als 'Tommy', maar het is moedig om dit genre
in het nieuwe millennium terug in beeld te brengen. Met een iets
meer op de voorgrond tredende ritmesectie kan Ex-Vagus in de
toekomst zeker nog voor verrassingen zorgen. |
