|
Het zal voor Evergrey vast een zware opdracht geweest
zijn om voorganger ‘Recreation Day’ te evenaren. Dit album werd
genomineerd als beste metal album voor de Zweedse Grammy. Als er één
groep inmiddels aanspraak kan maken op de troonpositie van Dream
Theater is het Evergrey wel. ‘A Touch Of Blessing’ opent met een A
Perfect Circle/Tool intro, de zang is emotioneel en bedacht. Later
duikt ook nog even de geest van Savatage op, zware riffs en
melodieuze gitaarpartijen, dat is het recept van dit nummer dat
deels vertrouwd, deels vernieuwend klinkt. ‘Ambassador’ is een
ongemeen harde track die Metallica riffs etaleert in het begin, maar
toetsen, donkere stemmen en koorzangen geven het de
onvoorwaardelijke Evergrey touch. Temidden van een behoorlijk heavy
instrumentarium duikt daar ineens een soul zangeres op in ‘In the
Wake of the Weary’.
In ‘Harmless Wishes’ haalt Tom S. Englund zijn
hijgende, gevoelige zang boven, geflankeerd door gitaren en veel
bombastische orkestratie. Ik kan het niet helpen, maar ik vind dat
Evergrey minder en minder Zweeds klinkt, daar is het geluid te
gesofistikeerd voor, een stelling die mogelijk bekrachtigd wordt
door het feit dat Evergrey met Iced Earth (USA) gaat toeren. Ook de
precaire slows zijn aanwezig, soulful en zorgvuldig opgebouwd met
breekbare gitaarsolo. Misschien iets te glad, waardoor ik soms ga
aannemen dat dit een Amerikaans product is.
De ster van Evergrey is rijzende en dit kan ik alleen
maar toejuichen als we de energieke progressieve metal van ‘More
Than Ever’ en ‘The Essence of Conviction’ in beschouwing nemen. Hard
en rigoureus maar met net die portie toegankelijkheid dat het
onvermijdelijk tot meer wereldwijd succes zal leiden; en verdiend!
Want Evergrey blijft ook sociaal bewust bezig, luister maar naar de
plots opduikende declamerende teksten in ‘The Essence Of Conviction’
uitvloeiend in een zalvende gitaarsolo. Dit item duikt eveneens op
in de slow ‘Faith Restored’ waarin de akoestische gitaren gezelschap
krijgen van een behoorlijk geëxciteerde Englund en al het leed van
de wereld weer even aangekaart wordt. ‘Where all Good Sleep’ en
‘When the walls go down’ zitten zo boordevol opgekropte frustratie
dat het bijna beschamend wordt om dit te beluisteren, zodat ik
enerzijds zou zeggen dat Evergrey hier borg staat voor een
uitgesproken mening maar anderzijds in zijn muzikaal aspect te veel
begint door te slaan naar de Amerikaanse markt. Toch is dit met
zoveel overtuiging gebracht dat ik hier kies voor een hoogwaardige
release. |
