|
Zoals reeds vermeld in de bespreking van “Tug
of War”, had ik het tot dat album moeilijk om een Enchant CD in
één ruk te beluisteren. Ik moet wel toegeven dat ik Enchant enkel
gevolgd heb sedert “Break” en ik van de eerste 3 albums niks ken.
Dus was ik, na 7 studio albums, benieuwd hoe ze het er live gingen
afbrengen. Ik zag ze ooit in het voorprogramma van Spock’s Beard,
maar toen was iedereen eigenlijk voor de laatste gekomen en stond
Enchant volledig in de schaduw van de groten.
En dit live album is een heel verschil met de
studioalbums. Plots klinkt de groep heel anders. Plots valt het op
hoe goed de muzikanten wel zijn. Plots klinkt de muziek veel beter.
Misschien zijn hun studio albums opgenomen in verschillende sessies
en moeten ze het in de studio ook opnemen als een live groep?
Eigenlijk kan ik niet precies uitleggen waar het verschil ligt en
hoe het komt dat hun studiowerk vlugger verveelt.
“Mae Dae” is een mooie instrumentale opener uit “A Blueprint of the
World”, gevolgd door het prachtige “At Death’s Door” uit hetzelfde
album. Toch opvallend hoe goed dit debuutalbum uit 1994
vertegenwoordigd is (5 nummers) op deze dubbele live. Enkel
“Juggling 9 or Dropping 10” kan dit evenaren. “Tug
of War”, hun laatste, en “Break” worden tot mijn verwondering
een beetje verwaarloosd. Het is natuurlijk moeilijk om te kiezen uit
7 albums.
Vooral de technische vaardigheid komt tijdens deze nummers en ook op
de rest van het album zeer goed uit de verf. Iets wat me minder
opgevallen was op hun studiowerk.
Ted komt prachtig over als hij nummers aankondigt. Zijn stem klinkt
aangenaam, maar als hij zingt verliest hij een deel van dat
aangename. Waarschijnlijk zijn zijn stem en de zangmelodielijnen
deels de oorzaak van de verveling die optreedt na het lang
beluisteren van Enchant.
”Sinking Sand”, het openingsnummer van “Tug
of War”, komt heel sterk over met zijn aanstekelijke, steeds
terugkerende riff en de korte bass-drum solo in het midden. Ook
“Under Fire”, waarin ze zingen over het album waaruit dit nummer
komt, namelijk ‘Blink
of an Eye’ kan mij nog tenvolle bekoren. “Broken Wave” vind ik
al een stuk minder. Het is één van de nummers met weinig variatie en
weinig inspiratie.
De 23 nummers bespreken, zou deze tekst alleen maar lang en
vervelend maken, dus beperk ik mij tot enkele hoogtepunten.
“Progtology” is een prachtig instrumentaal prognummer vol variatie,
waarin iedereen zijn vaardigheden tentoonspreidt zonder te vervallen
in een demonstratie. De herkenbare keyboard solo aan het begin van
“Paint This Picture” en de mooie zanglijn geven dit nummer een extra
push waardoor het boven de middelmaat uitstijgt. Mijn ‘all time
favourite’ “My Enemy” van het album “Break” wordt ook hier weer
vlekkeloos gebracht. Indien ze meer nummers hadden van dit kaliber,
stonden ze zeker heel wat hoger op de progladder. In “Follow The
Sun” bewijst Ted nog eens dat zijn stem met een sterke zanglijn tot
heel wat in staat is. Ook de akoestisch gebrachte “Colors Fade” en
“Black Eyes & Broken Glass” verdienen nog een eervolle vermelding.
Het live album is dus een stuk beter dan hun studiowerk. Misschien
leer je hun studio albums via dit album toch nog appreciëren, zoals
dat ook wel eens gebeurt met live optredens. Toch jammer dat dit een
dubbelalbum geworden is, want twee CD’s na elkaar van Enchant blijkt
dan toch nog een ietsje van het goede teveel en tijdens de tweede CD
slaat de verveling toch weer een beetje toe. Je krijgt namelijk 23
nummers aangeboden, gekozen uit hun ganse carrière en enkel
‘die-hard fans’ zullen op het einde van deze reeks nog om ‘more’
roepen. Als je het ook nog eens wilt bekijken, dan kan je de dubbel-DVD
van hetzelfde optreden aanschaffen. (DVD:
SPV 563-60957) |
