 |
Liam Campbell : Lead Vocals, Acoustic
Guitar.
Charlie Coyle : Bass, Bass Pedals,
Keyboards, Vocals.
Mickey Gallagher : Drums, Percussion.
Gerry McGerigal : Electric & Acoustic
Guitars, Vocals.
Chris Norby : Keyboards, Piano |
|
Je krijgt niet elke
dag een promo van een Ierse proggroep uit Derry in de handen geduwd van een
vrouwelijke Japanse progressieve rock-fan, maar dat was precies wat
er gebeurde tijdens het optreden van The Tangent in Zoetermeer. En
progressieve rock spelen de heren van Dead Heroes Club zeker, want
de referenties naar Marillion, Genesis en Pink Floyd liggen zo voor
het grijpen.
Het meest opvallend aan deze groep is echter het
stemgeluid van lead-zanger Liam, het lijkt zowaar dat een jonge
Peter Gabriel aan het werk is. 'A day in the
life of the world' begint dan ook vrij commercieel, misschien
net wat te vrijblijvend op gitaar en piano, maar gelukkig krijgt het
nummer een nieuwe wending naar het einde toe, wanneer het tempo
opgevijzeld wordt en Genesis van de begindagen om de hoek komt
kijken. 'Feel the dark' is een leuke song, lekker in het gehoor
liggend. 'Sunrise On The Trenches' gaat blijkbaar over de slag aan
de Somme in WOI, een sfeervol en gevoelig nummer, dat eindigt met
een rustige Gilmoureske gitaarsolo. Fallen from grace is de perfecte
kruising tussen Genesis en Marillion, en dat is precies het gebied
waarin Dead Heroes Club zich het meest profileert en zich ook het
meest in thuis voelt. Bij momenten doet de stem trouwens ook denken
aan Fish, en ook dat zal wel geen toeval zijn. Soms heb je toch het
gevoel dat ze er net iets meer kunnen uithalen, vooral het gitaarspel
blijft soms wat teveel op de vlakte, maar toch blijft het aangenaam
om naar te luisteren.
The Road to Jerusalem is een catchy
nummer met een leuke herkenbare tune op keyboards, One day too soon
klinkt wat elektronisch, 'Press any key' mist de nodige variatie om
boeiend te blijven. Third Light is een leuke instrumental (vooral op
akoestische gitaar), als overgangsnummer naar de epic 'A secret
never to be told'. De langgerekte noten op gitaar doen me wat denken
aan de eerste cd van Ken's Novel, een interessant nummer, maar
steeds krijg ik de indruk dat het net wat steviger en met meer power
kon gebracht worden. En dat is de allesoverheersende indruk van dit
album, het klinkt allemaal OK, maar het blijft wat te braaf en zou
wat meer uitgewerkt moeten worden. Veelbelovend, maar nog een weg af
te leggen, toch in de gaten houden, die Ieren.
|
