|
Island & Deserts is verdeeld in Songs from the island en
Songs from the Desert.
De eerste zeven nummers zijn een mengeling van pop en rock met
progressieve elementen. Ze zijn gemakkelijk om naar te luisteren en
vertellen verhalen over liefde en het alledaagse leven.
Be Free
is een poppy song – een meezinger bijna – met hier en daar wat
wereldmuziek-elementen. Dit is niet het enige nummer dat aan Steve
Forbert doet denken. Ook Boystown, met mooi Hammond orgel,
zou van zijn hand kunnen zijn. Een andere artiest die Carey
lijkt te hebben beïnvloed is Peter Gabriel. Sommige passages
uit Miles Away doen echt aan hem denken. Tony Carey heft een
specifiek stemgeluid – een beetje hees, maar altijd toonvast – dat
en heel speciaal karakter geeft aan zijn muziek. Misschien is het
die stem waardoor het me niet zou verbazen dat Joe Cocker
ooit King of the Fools zou coveren. Het is een prachtig
nummer dat in heel wat hitlijsten thuishoort. Het heeft alles om een
grote hit te worden, behalve misschien een bekende naam als
uitvoerder. Het is met dit soort van nummers dat Joe Cocker al zo
vaak wereldwijd heeft gescoord. In Take You Out Tonight gaat
Carey de meer funky toer op en klinkt de muziek plots heel
Amerikaans in de stijl van Cheryl Crow.
De sfeer slaat helemaal om bij het begin van Songs from the
Desert. Along the Pontchartrain, hoofdzakelijk
akoestisch, maakt de stemming plots ingetogen. Automatisch moet ik
aan Roger Waters denken als ik dit nummer hoor en ik vraag me
af of dat toevallig is. De sfeer van de nummers wordt donkerder en
in No Man’s Land worden we geconfronteerd met de gruwelijke
aspecten van de oorlog. Er is een unieke interactie tussen
synthesizer, strings en akoestische gitaar. Een doedelzak op de
achtergrond roept de sfeer van de Schotse Hooglanden op en laat zijn
doordringende geluid horen tussen de dreigende oorlogsgeluiden. In
de intro van Dust lijkt een engelachtig gezang te rouwen om
de doden. Ook hier is Careys manier van zingen in combinatie met de
akoestische gitaar sterk vergelijkbaar met Roger Waters. En hoewel
Waters misschien de onmiskenbare meester is in het schrijven van
muziek waarin lijden en pijn centraal staan, komt Carey in dit
nummer toch heel dichtbij. Hij eindigt zijn zinnen meer gesproken
dan gezongen en lijkt zo Waters’ stijl bewust te imiteren. Maar laat
ik duidelijk zijn: dit is geen negatieve kritiek. De hoop wordt op
prachtige wijze hersteld in I Never Go Anywhere Alone. Een
lieflijke nummer met een mooie melodie. I Still Love You is
van een ongehoorde schoonheid. Het bevat elementen van Ierse ballads
en doet af en toe denken aan Tom Waits: nergens overdreven
en met prachtige arrangementen. Dit nummer zou enkel kunnen
verbeterd worden als de orkestrale arrangementen door een echt
orkest zouden gespeeld worden.
Saw a Satellite
wordt voorgesteld als een special sneak preview bonus track.
Preview voor wat is me een raadsel. Het is een goed nummer, maar
past niet helemaal in de Desert Songs. Maar geen nood: dit is
een prachtige cd! |
