Jean-Pascal Boffo wordt wel eens beschreven als de Franse Pat Metheny en hij wordt ook vergeleken met Steve Hackett. Ik moet toegeven dat ik ‘s mans vroegere werk enkel ken van soundclips op zijn website, maar wat ik daaruit kan opmaken is dat deze vergelijking wel lijkt te kloppen. Op zijn achtste album, “∞” (Infini), neemt Boffo het begrip solo-album wel heel ernstig. Composities, productie en het spelen van alle instrumenten: alles deed de man zelf.

Hier betekent dat dat er heel wat elektronica op deze plaat voorkomt: sequencers, samples, loops,… Niet meteen iets waar ik normalerwijs warm van loop, maar ik moet zeggen dat Boffo hier toch heel wat variatie in brengt en me echt wel kan boeien. De jazzy passages klinken verrassend goed met al deze elektronica. Het gitaarspel blijft verwijzen naar vooral Hackett; deze plaat klinkt dan ook vaak als de meer experimentele stukken uit diens recentere albums. Andere gitaristen die bij me opkomen bij beluistering zijn o.a. Mike Oldfield en Robert Fripp.

Sommige nummers zijn net iets te experimenteel voor deze oren, en ik had ook graag wat minder elektronica en wat meer “echte” instrumenten gehoord. Maar dat neemt niet weg dat Jean-Pascal Boffo hier een bijzonder knappe, bij momenten zelfs betoverende plaat aflevert. Een artiest wiens werk ik zeker van naderbij ga onderzoeken.