Aviv Geffen: vocals, guitars
Steven Wilson: vocals, guitars
Guest Musicians
The Illusion Quartet (Daniel Salomon): Strings
Chris Maitland: drums on “Blackfield”, “The Hole In Me”, “Hello”
Gavin Harrison: drums on “Open Mind”, “Pain”
Jeremy Kaplan: drums on “Glow”, “Summer”
The Mistakes: music on “Scars”

Er stroomt waarschijnlijk Midas bloed door de aderen van Steven Wilson. Alles wat hij aanraakt verandert in goud, of beter gezegd, klinkt als goud. Wel, misschien niet alles, want sommige van zijn projecten zijn niet voor iedereen even aantrekkelijk, maar Blackfield is dat zeker wel. Het is een project dat groeide uit een invitatie in het jaar 2000 van Aviv Geffen, een bekende ‘singer songwriter’ uit Israël, aan Porcupine Tree om enkele optredens samen te doen in zijn land. Hij werd een vriend van Steven Wilson, toonde hem enkele van zijn nummers en nu zijn ze dus begonnen met Blackfield, één van de vele Steven Wilson projecten.

Blackfield kan je eigenlijk als Porcupine Tree Light bestempelen. Indien PT niet had gekozen voor een iets hardere stijl na “Lightbulb Sun” en “Stupid Dream”, waren ze misschien naar voren gekomen met een album zoals dit Blackfield. De meeste songs zijn kalm met plotse, perfect berekende uitbarstingen. Een mooi voorbeeld daarvan is het openingsnummer “Open Mind”. Daarna zet een eenvoudig maar mooi pianodeuntje “Blackfield” op het juiste spoor, een nummer met heel veel hit potentieel. Het nummer is volledig door Steven Wilson geschreven en kan zo op een Porcupine Tree album.
Ik houd niet zo van Aviv’s stem. Hij klinkt af en toe zeer ruw en hees. Het beste voorbeeld vind je terug in “Pain”, waar zijn stem lijkt te breken tijdens de eerste zanglijnen, maar de zachte stem van Steven brengt al vlug redding. En dat is het sterke aan dit album, vooral te danken aan de super productie (raad eens wie? ;-)). Soms is het zelfs moeilijk om hun stemmen uit elkaar te halen, ondanks het grote verschil in stemgeluid. Hun stemmen zijn zo complementair dat ze af en toe als één klinken. En samen produceren ze een ongelooflijk mooie sound. Toch ben ik blij dat Steven de meeste leadzang voor zijn rekening neemt.
Je krijgt ook de kans om beide Porcupine Tree drummers op één en hetzelfde album aan het werk te horen. Gavin speelt op “Open Mind” en “Pain” en Chris drumt op “Blackfield”, “The Hole In Me” en “Hello”. Maar als je denkt om te kunnen beslissen wie er nu eigenlijk de betere is, dan moet ik je teleurstellen want ze slagen beiden met vlag en wimpel.
Andere hoogtepunten zijn: de mooie gitaarsolo tijdens “Summer”, het zeer melodieuze refrein van “Hello”, het heviger gedeelte van “Cloudy Now”, met de electronisch vervormde vocalen en, om eerlijk te zijn, het ganse nummer is een hoogtepunt. Sterker zelfs, het ganse album is een hoogtepunt.
Ik bestelde mijn exemplaar, toen het album begin dit jaar verscheen, in Israël, maar nu is het album wereldwijd verschenen in een digipack met enkele bonus nummers. Ik kan daar niks over kwijt, want mijn exemplaar bevat die nummers dus niet. Er is ook nog een vinyl uitgave in beperkte oplage, (wat een kunstwerk, in een dubbele kaft met een poster met artwork van Lasse Hoile), waarop je nog een Blackfield versie terugvindt van het Porcupine Tree nummer “Feel So Low”’ van het album “Lightbulb Sun”.

Aviv en Steven schreven elk twee nummers en de rest schreven ze samen, maar toch heeft ieder nummer heel duidelijk een Steven Wilson ‘touch’ meegekregen. Meestal, als ik een album te vlug goed vind, eindigt het na een tijdje in de platenkast maar Blackfield behoort zeker niet tot die categorie. Het is geen progressieve rock, maar dat vind ik helemaal niet erg, als het maar goed klinkt. Het album is voorlopig mijn favoriete schijfje voor dit jaar en slechts een ijzersterk album zal die plaats nog kunnen overnemen. De totale speelduur is slechts 37 minuten, maar wat een 37 minuten. Op het einde duw je toch op de ‘repeat’ toets, dus eigenlijk duurt het album 74 minuten!! ;-)