Sean Filkins : vocals, blues harp, percussion
Andy Poole : bass
Ian Cooper : keyboards
Laura Murch : vocals
Gregory Spawton : guitars, keyboards, vocals
Steve Hughes : drums, percussion

Eén van de meest cruciale fasen tijdens WO II was de Slag om Engeland in 1940. De heroïsche strijd van een handvol Spitfire- en Hurricanepiloten tegen de oppermachtig gewaande Duitse Luftwaffe draaide in het voordeel van de Engelsen uit en bezorgde het mooiste jachtvliegtuig aller tijden onsterfelijke roem, net als de vaak onfortuinlijke piloten, die qua levensverwachting niet bepaald hoog scoorden in die tijd.

Eén van die jachtvliegers, die tijdens een patrouillevlucht neergehaald werd, vormde de inspiratiebron voor de Engelse progband Big Big Train voor het nieuwe album ‘Gathering Speed’. Een mooier eerbetoon hadden de helden van weleer zich niet kunnen inbeelden, want de prachtige symfonische rock van BBT glijdt even gracieus de oorschelpen binnen als de sierlijke duikvluchten van de Spitfires en Hurricanes meer dan 60 jaar geleden. In muzikaal opzicht is de sound van de groep heel sterk verwant aan Genesis begin en halverwege jaren zeventig, waarbij het heerlijke gitaarwerk van Greg Spawton meer dan eens herinneringen aan de jonge Hackett oproept. Vooral de vele akoestische passages die Spawton uit zijn 12 string te voorschijn tovert, zijn werkelijk om al je vingers bij af te likken. Voeg daar nog een vleugje neo-prog à la Jadis aan toe, en je hebt meteen een goed idee van wat de uitstekende muzikanten van BBT in petto hebben.

Eigenlijk staat heel het album bol van muzikale hoogstandjes die zich als cumuluswolken eindeloos lijken op te stapelen. Net als de jachtpiloten, die de ene na de andere wolkenformatie indoken, leidt de groep de luisteraar doorheen een grote verscheidenheid aan muzikale thema’s die weliswaar aan één concept gelinkt zijn. De zeven songs duren gemiddeld zo’n 8 minuten en da’s geen seconde te lang. Sommige passages worden behoorlijk lang uitgerekt maar vervelen op geen enkel moment, niet in het minst door de overvloedige aanwezigheid van prachtige en fraai uitgewerkte melodieën, knappe harmonieuze samenzang (soms een beetje à la Kayak) en heerlijke toetsenpartijen, waarbij (uiteraard) een hoofdrol voor de mellotron weggelegd is. Een song als ‘Fighter command’ bijvoorbeeld, wordt tot twee keer toe opnieuw aangezwengeld en klokt uiteindelijk net boven de tien minuten af, maar het blijft van de eerste tot de laatste seconde genieten geblazen, zelfs met die twee korte tussenstops. Het is net alsof de Spitfires even de wolken induiken om vervolgens weer te voorschijn te komen. De engelenstem van Laura Murch zorgt hier voor een passend slotakkoord.

Was je destijds al gecharmeerd door het debuut van Mangala Vallis, dan raad ik je nu al aan om op het perron op de volgende doortocht van Big Big Train te wachten. Of wie (zoals ik) nog steeds verknocht is aan de nu al mythische Spitfire : de perfecte soundtrack voor al je jeugdige fantasieën heeft thans een naam : ‘Gathering speed’.  Wat een prachtplaat !