Dit is een wat minder toegankelijke plaat en zal minder geschikt zijn voor de gemiddelde progliefhebber. De cd opent met een typisch jazz fusion geluid en wordt op originele manier aangevuld met fluit wat een Zuid-Amerikaans (indiaans) tintje geeft. Het gebruik van de viool geeft ook een aparte sfeer, vooral omdat die soms bijna haaks op de ‘melodie’ gaat staan. In zoverre je van een melodie kan spreken natuurlijk, want in dit genre is dat geen evidentie.

In het eerste deel van de cd wordt er weinig met ritme gewerkt. De muziek kan zelfs als achtergrond gebruikt worden omdat er veel rustige nummers opstaan. Af en toe zijn er mooie fragmenten te horen zoals in track 4 waar je mooi flamencogitaarspel hoort op een oosters ritme, nadien gevolgd door een cello. Benchimol verkent af en toe de grenzen van zijn instrumenten wat het beluisteren niet altijd even makkelijk maakt.

In het tweede deel van deze cd krijg je meer ritmische jazz-rock fusion met een heuse prog-gitaarsolo in The Hunt. De jazz invloeden zijn heel sterk aanwezig en je moet al een echte fusion liefhebber zijn om deze plaat te kunnen appreciëren. Ik vrees dat hij geen eindejaarslijstjes zal halen.