|
Paul Masvidal,
zanger, gitarist en tekstschrijver van Aeon Spoke, heeft ooit
gewerkt met terminaal zieke patiënten, en volgens eigen zeggen
leerde hij wat het belangrijkste in het leven is door te werken met
deze stervenden. “Above The Buried Cry” is dan ook een zoektocht
naar de diepten van het menselijke ‘zijn’. Verwacht dus geen
oppervlakkige, vrolijke melodietjes; dit album straalt pijn en
droefenis uit van begin tot eind.
“Gesofisticeerde moderne rock, badend in melancholische wateren”, zo
klinkt de muziek van Aeon Spoke volgens de bio. De band wordt
ook wel eens beschreven als Coldplay/Keane meets Porcupine
Tree. En daar kan ik me wel in vinden: dit is overwegend
gitaarrock rock, met een progressief sausje overgoten. Marillionfans
moeten hier ook maar eens naar luisteren; een aantal songs zou zo
van één van de meer recente Marillionalbums kunnen komen.
Het klinkt allemaal heel mooi, emotioneel en doorleefd, maar echt
afwisselend kun je de muziek bezwaarlijk noemen. En daar wringt het
schoentje een beetje: het klinkt allemaal zo… eenvormig. Enkele
nummers zijn prachtig: “Grace”, “Yellowman” en “Emmanuel” staan als
een huis. De melancholische stem van Masvidal en het dromerige
sfeertje weten me op die momenten ook echt wel in de ban te houden.
Maar na een tijdje begint mijn aandacht te verslappen en gaat het me
zelfs een beetje vervelen. Jammer; deze nummers zouden zoveel beter
tot hun recht komen als ze door wat meer uptempo songs zouden
worden omgeven.
“Above The Buried Cry” is zeker geen slecht
album, en een aantal nummers kunnen me best wel ontroeren. Maar als
geheel is er toch wat te weinig variatie om echt volledig geslaagd
te zijn. |
