 |
Alexy Wilmot : bass
Arnaud Catouillard : vocals, guitar
Cédric Kudnicki : effects
Guillaume Wilmot : vocals, keyboards
Thomas Boulant : vocals, guitar
Yohan Lampis : drums |
|
De jongens
van het Franse Abacab zijn niet bepaald nieuwkomers in het
progmilieu, onder de naam ContreSens verwierven ze vooral in de
francofone landen enige faam met theatrale progressieve rock, een
beetje in de de voetsporen va Mona Lisa, Xang en andere Ange. Maar
blijkbaar willen ze nu een andere koers varen en evolueren ze meer
naar neo-progressive rock, soms zelfs neigend naar progressieve
metal. Onder de naam Abacab (verwijzend naar hun oude idolen?)
hebben ze een mini-EP ‘Les 3 Couleurs’ uitgebracht, waarbij
duidelijk uit heel wat muzikale vaatjes wordt getapt, gaande van
pop, metal en rock, refererend naar de jaren 70 en 80.
Eigenlijk staan er maar 3 echte nummers op dit album, aangevuld met
2 intro’s met soundscapes, die we voor het gemak hier even buiten
beschouwing laten. ‘Ne me dérangez pas’ begint wat aarzelend,
Franstalige progressive metal, het is wel even wennen. En niet alle
Franse groepen met Ange willen vergeleken worden, doen de stemmen,
vooral in de gesproken passages, wel aan Christian Descamps denken.
Leuk werk op keyboards en gitaar, de klank van de drums laat echter
te wensen over, het nummer is iets te kort om een degelijk oordeel
te kunnen vellen.
‘Les 3 Couleurs’ is al een stuk progressiever, vooral in de dialogen
tussen gitaar en keyboards en de obligate tempowisselingen. Een
pluspunt voor Abacab is duidelijk hun identiteit, vermits het niet
evident is om referenties naar andere groepen te vinden.
Een leuke piano-outro brengt ons in een ambient sfeertje naar ‘La
Source’, veruit het meest progressieve en tegelijk veelbelovende
nummer van het album. Een typische neo-progressieve ritme gedragen
door bas en drums (zoals IQ die zo mooi kan neerzetten) evolueert
via een melodieuze gitaar naar Mike Oldfieldiaanse passages. Nadien
wordt het tempo en de gitaren wat steviger, het gebruik van
geluidseffecten maakt dit nummer zeer genietbaar en we krijgen zelfs
zowaar een keltisch klinkend einde.
Misschien ook even het leuke artwork vermelden, alsook de
geëngageerde teksten, waarin vooral de impact van de media en in het
bijzonder de televisie wordt gehekeld.
Kortom,
vooral ‘La Source’ laat het beste verhopen voor de op til zijnde
full cd, Frankrijk heeft er weer een excellente top-act in de
progressieve rock bij. |
