|
Zeroesque
is het project van toetsenist Tim Lehner en gitarist Shawn Christie.
voor hun debuutcd deden ze een beroep op een keur aan muzikanten,
waarvan Scott McGill en Vinnie Moore de meest bekende zijn. Ze
spelen instrumentale progressieve rock fusion, waarin toch plaats is
voor diverse muziekgenres, goeie composities en technische
vaardigheden.
Met
dergelijke albums is het natuurlijk altijd een beetje moeilijk: je
houdt van het genre of niet. Liefhebbers van melodieuze nummers
zullen aan dit album een (letterlijk) harde kluif hebben. En toch
ontaardt het niet in oeverloos gepingel, een euvel van vele
fusion-groepen. Er werd duidelijk gezocht naar een perfecte balans
tussen de diverse nummers en muzikanten.
En van bij
het eerste nummer 'Space Race' vliegen ze er in, een wervelend
spektakel van de beide solisten, uitstekend ondersteund door Josh
Gasior op drums. Hier hoor je duidelijk invloeden van Planet X en
Liquid Tension Experiment. Wat een contrast met het rustige
piano-nummer I Say, onmiddellijk gevolgd door een stevige riff in
het funky en toch wat melodieuze You Say.
Dizzlle
Tizzle is duidelijk meer metal-geďnspireerd (referenties naar Dream
Theater), het valt trouwens wel op dat de meeste nummers vrij kort
uitvallen. En dat zou onmiddellijk verholpen worden in het enige
lange nummer Feels Like Falling, beginnend met een heel spatiale en
melodieuze intro op gitaar en keyboards en gestaag opbouwend tot
uptempo progressieve rock. Het toetsenwerk van Lehner kan op sommige
momenten worden vergeleken met Jan Hammer of Derek Sherinian. In het
midden horen we ook een mooie jazzy gitaarsolo, kortom een nummer
met veel ritmewisselingen en variaties. Je hoort zowaar op een
bepaald moment ook een vleugje Keith Emerson (vooral in zijn
Nice-periode dan).
Er wordt
veelvuldig gebruik gemaakt van gastmuzikanten, naast de 3 drummers
is Pete Johnson de eerste die zijn opwachting maakt op
tenor-saxofoon in het 'smooth jazzy' en wondermooie Ten Fifteen, een
adempauze op het album met toch ook weer een uitstekende gitaarsolo.
Het tempo
gaat gevoelig omhoog in Tequila Mockingbird met Satriani-solo van
Christie en een prachtige keyboardsolo van Lehner. Al het baswerk
wordt trouwens ook verzorgd door Christie, niet echt opvallend want
de ritmesectie wordt vooral gedragen door de drummers.
Scott
McGill mag zijn kunsten opvoeren in een typisch heavy fusion-nummer
Maxilla Gorilla, gevolgd door een kort klassiek intermezzo door
Shawn op gitaar in het 'All's Swell that ends Swell'.
Dujz
combineert agressief gitaarwerk met soft jazzy passages, terwijl in
New Math de laatste der gastgitaristen Vinnie Moore soleert in weer
een typisch heavy fusion-nummer.
Kortom :
een uitstekend debuut van twee ervaren muzikanten, dat vooral
gesmaakt zal worden door liefhebbers van het genre.
|
