Ray Wilson : vocals, guitar, bass, keyboards
Steve Wilson : guitar, backing vocals
Amanda Lyon : vocals
Guest musicians:
Nir Z : drums
Brian Mc Alpine : accordion
Andy Hess : bass
Irvine Duguid : Hammond, Wurlitzer & strings
Taj Wyzgowski : guitar, slide guitar, mandolin
Paul Holmes : keyboards
John Haimes : bass
Adam Holzman : Wurlitzer
James McKintosh : percussion
Jenny Gardner : violin
David Patton : bass
Ornette Clennon : clarinet

IOMCD123

-

In 1994 maakte Ray Wilson kortstondig furore met z’n band Stiltskin. Twee jaar later volgde de grote doorbraak als nieuwe frontman van Genesis. De opvolger van Phil Collins kon evenwel niet lang van het succes genieten, want enkele tijd later (t.t.z. na het Amerika-debacle) kon hij alweer z’n koffers pakken. Dan maar opnieuw een eigen band beginnen (samen met z’n broer Steve – nee, niet die van PT) maar ook ditmaal geen succes voor de man. In 2001 liet hij z’n eerste solo escapade  ‘Live and Acoustic’ op de wereld los en binnenkort (22/4/2003) ligt zijn eerste volwaardige studio album op de plank.

Voor ‘Change’ liet Ray nogal wat volk opdraven (o.a. Nir Zidkyahu – gastdrummer op ‘Calling all stations’) en het resultaat mag er eigenlijk best wezen. Neen, geen technische krachtpatserijen of complexe hoogstandjes, maar wel een mooie selectie van eenvoudige pop/rocknummers, allen gelardeerd met dat typische, geraspte RW stemgeluid. Hoewel het album erg ‘mainstream’ klinkt, is het toch de verdienste van Wilson dat hij nergens gepoogd heeft om zichzelf op ongekend terrein te begeven, maar duidelijk opteerde voor datgene wat hem schijnbaar het beste ligt : het schrijven en zingen van simpele songs. Elk van de nummers kan trouwens moeiteloos in een akoestische versie gebracht worden, met enkel piano of gitaar (én smoelschuiver) als muzikale omlijsting. Het enige minpunt is dat er geen échte uitschieters op ‘Change’ figureren, maar zwakke songs staan er evenmin op. Wie zich ‘Not about us’ (van ‘Calling…’) nog herinnert, heeft meteen een leidraad voor het materiaal op dit album. Beter dan het gemiddelde zijn de titelsong, ‘Along the way’, ‘Another day’, dat in het refrein duidelijk refereert naar ‘Ordinary world’ van Duran Duran en het ambient-achtige ‘The last horizon’.

Al bij al is Ray Wilson erin geslaagd een kwalitatief prima album af te leveren dat weliswaar geen al te hevige emoties zal losweken maar mogelijk een breed publiek kan behagen. Een simpel, ongecompliceerd album dat ‘Change’ heet : moet kunnen !