|
Whispering Gallery is een fantastische
Nederlandse band die hier zeker enige aandacht verdient. Ik leerde
hen kennen via de MCD ‘Poems of a forgotten dream’, in april 1999
En aangezien deze vier nummers een
diepe indruk op me maakten, hield ik de groep in de gaten. Hun
epische doom met verschillende zangers en een grote inbreng van de
toetsen beloofde namelijk heel wat voor de toekomst.
De groep werd al opgericht in 1995 en
bracht in 1997 een eerste demo uit ‘Gallery of dreams’. Daarna
volgden vele live shows en een contract met Killerwhale Records,
hetgeen resulteerde in bovenvermelde mini CD en de full length CD
‘Like a never ending beauty’ in 2000 (7 april). Helaas ging een jaar
later Killerwhale Records de fles op en ontstond er een periode van
zoeken en bezinning. Er waren personeelswisselingen en gitarist en
bassist wisselden van plaats, intussen ging het verder met nieuwe
nummers schrijven.
Eén van de vermeldenswaardige feiten
is een toer met Within Temptation (2001) waarna de groep na de zomer
de Harrow studio ingaat en negen nummers opneemt voor deze ‘Lost as
one’. Centraal staat de veelstemmige zang en de toetsen die meer en
meer op de voorgrond treden. Maar superb is pas de fantastische
interactie tussen de cleane zang van gitarist Huub en grunter
Reinier. ‘Lost as one’ werd uitgebracht in eigen beheer dit jaar
maar inmiddels is er verdeling gevonden voor USA en Mexico.
En toen was de moment aangebroken voor
mijn hernieuwde kennismaking met Whispering Gallery, live op de
Dutch Doom Day in de Rotterdamse Baroeg eind september. Ik sloeg
stijl achterover van de fantastische live performance! Als we alle
nummers van het album even overlopen krijgen we al een evenzeer
boeiend en verscheiden palet aan muzikale creaties. Wat me vooral
ook opvalt is dat de groep een eigen geluid heeft dat absoluut uniek
is.
‘The earth is the sky’ barst na een
heroïsch, filmisch intro los in strakke riffs terwijl de toetsen
voor een meditatieve sfeer zorgen. Reinier weet de warme grunts
lekker te hanteren, maar krijgt spoedig bijstand van gitarist Hubert
die meteen het melancholische element in de doomy composities meer
kracht bij zet door zijn lichtjes Keltische, folkloristische
gezangen. En daarin schuilt de onweerstaanbare charme van Whispering
Gallery. Vroeger zong de drummer ook nog mee, was het waarschijnlijk
helemaal een vocaal orgasme in doomland, maar ik kan U verzekeren
dat dit ruim de modale doomgroep overstijgt in bezetenheid en
inspiratie. Let ook op het fragment in dit nummer waar de drums de
stamhoofden bijeen roepen voor een vergadering in het oerwoud. Om
dan terug te keren naar de basis akkoorden en een pakkend refrein.
‘See beyond the void’ zou moeten
aanslaan bij heel de meute die zoekt naar de ogenschijnlijk
onbestaande link tussen de metal freaks van jaren tachtig en de
huidige generatie. Want Whispering Gallery staat met beide voeten op
de grond en weet ook pakkende composities te schrijven. De twin
gitaar geluiden en historische thema’s vloeien over in sprekende
fragmenten en huilende gitaren. Kortom, wat elke metalhead wel eens
terug wilt horen in een recente release. Met ‘Touched by the stars
I’ kent het album een kentering want hierin mag Huub helemaal zijn
gang gaan en krijgen we een illustratie van de aangekondigde
veelstemmige gezangen. Deel twee van dit nummer treedt Reinier hem
terug bij in een begeesterde vocale interactie die zo simpel is maar
van zo’n impact dat ik enkel mijn hoed kan afnemen. ‘Lost as one’ is
een epische monumentale track waar de gitaren solide rondjes draaien
en Hubert de zang voor zijn rekening neemt.
Maar dit is
vooral ook een album vol afwisseling: ‘The portrait’ zou
rechtstreeks de hitlijsten in moeten duiken vanwege zijn
toegankelijk karakter in gothic stijl. De charme van deze muziek
ligt in de details, ogenschijnlijk onbelangrijk maar na meerdere
beluisteringen in je huid kruipende als pure verslaving. ‘The last
time’ is dan weer een mid tempo track waar de cleane zang van Hubert
centraal staat, evenals de fijne gitaarlijnen die geënt zijn op de
jaren tachtig maar gewoon neerkomen op GEVOEL. Waarna we de
dynamische inbreng van Reinier hebben, en dat is het fijne.
Kwaliteit! ‘Something beautiful’ sluit deze creatie af met piano en
zwaarwichtige introspectie. En zo kan ik nog even verder gaan, maar
voor ik te langdradig word wil ik enkel onderlijnen dat elke fan die
enige tijd terug blindelings de Iron Maiden CD aanschafte even terug
naar de platenzaak zou moeten hollen en vragen naar ‘Lost as one’
van Whispering Gallery. Ik, in ieder geval, sta te popelen om een
volgend concert van hen bij te wonen. Want eerlijk gezegd, ik vind
dit stukken beter dan de laatste Iron Maiden. Super melodieus,
ingrijpend en zalig gewoon. |
