Moeilijk om hier een recensie over te schrijven. Trusties maakt ongetwijfeld prog-rock, maar ze gebruiken zo veel invloeden van andere muziekstijlen dat het allemaal een beetje verwarrend wordt.

Dat wordt goed geïllustreerd door de ouverture: heel wat tempowisselingen, soms bijna kakofonische klanken en een bijna niet te volgen structuur.

Trusties is goed in het maken van rustige muziek en doet soms aan de vroegere King Crimson denken. Maar ze zijn niet bang om in een rustig nummer zeer zware gitaarsolo’s in te bouwen terwijl ze het ritme oppompen. Ze weten hoe ze de spanning moeten opbouwen en laten je wachten op de onvermijdelijke explosie.

Op andere momenten wordt de muziek dan weer folky, met middeleeuwse invloeden. Heel vreemd wanneer dat vermengd wordt met een heavy metal gitaar.

Zelfs wereldmuziek invloeden gaan ze niet uit de weg. Getuige de oosterse klanken op ‘Nothing’.

Zoals je merkt is dit een album zonder grenzen. De muzikanten zijn goed en het klinkt allemaal heel professioneel (soms zou je denken dat Steve Howe in de studio op zijn gitaar speelt.) Maar misschien moet Trusties zich wat meer richten op de kern van de eigen identiteit. Ze zijn goed in wat ze doen en ze kunnen heel wat, maar ik zou het graag wat minder gecompliceerd zien, wat meer ‘rechtdoor’.

De beste nummers zijn de eenvoudigste (b.v. ‘The ultimate decision’: swingend, een beetje poppy, prachtige gitaar, perfect arrangement of ‘Universe’s end’: heel wat complexer, maar nog altijd logisch in zijn opbouw met schitterende gitaarsolo’s, echte prog-rock, dit nummer) en misschien zouden ze zich tot dergelijke muziek moeten beperken. Het zou zeker meer toegankelijk zijn.

Deze mix van stijlen zal zeker de wereld niet veroveren, vrees ik.