|
Stuur een stel
7-jarigen naar een speelgoedwinkel en laat ze ongehinderd alles wat
lawaai maakt een flinke beurt geven. Of stap gewoon je eigen keuken
binnen en begin met een stel pollepels de beschikbare potten en
pannen op hun duurzaamheid te testen. Een kakofonie van geluiden zal
het resultaat zijn en dat is exact wat na een eerste luisterbeurt
van ‘Insurrection’ in mijn gedachten kwam opborrelen. Al dat
irritante gepingel en nerveuze gefrunnik : not my cup of tea !
Goed dan, waar
staat Trap eigenlijk voor ? Moeilijk te definiëren als je het mij
vraagt. Het is een soort avantgardistische fusion, waarbij een
schijnbaar chaotisch klankspectrum hoog in het vaandel gevoerd
wordt. Allesbehalve conventioneel dus en dat maakt dat bij elke
luisterbeurt de tolerantiedrempel behoorlijk onder druk komt te
staan. Het is bij momenten echt niet om aan te horen, tenzij je
buren of vrienden eens stevig op stang wil jagen. De schaarse
geluidsfragmenten (zoals op ‘Presage’, ‘Enharmonic convergence’ en
het titelnummer) die wél te pruimen zijn, worden jammer genoeg
gefnuikt door de nogal povere geluidskwaliteit. Dat de heren over
heel wat technisch-muzikale bagage beschikken, is duidelijk maar dat
biedt helaas geen garantie voor driekwart uur progrock van de
bovenste plank, tenzij je van dit soort op hol geslagen gefreak
houdt. Of het moest als grap bedoeld zijn maar dan moet ik me
dringend even laten checken.
‘Insurrection is creating chaos at will’ staat ergens te lezen.
Trap
niet in deze nonsens, beste vrienden. |
