|
Op 12 november 2001 (twee maanden na
‘September 11th’) vond in het Nederlandse Tilburg het
eerste concert van Transatlantic in de Benelux plaats (Brussel zou
twee dagen later aan beurt zijn). Op diezelfde 12e
november stortte in New York een vliegtuig kort na opstijgen neer
maar de vrees voor een nieuwe terroristische aanslag bleek later
ongegrond. De herinnering aan 11 september lag nog steeds vers in
het geheugen.
Een wat onwennig gevoel leefde nog bij
een deel van het talrijk opgekomen publiek en ook Neal Morse
alludeerde even op de tragische gebeurtenissen. Maar artistiek
gezien stonden er ook andere belangen op het spel : de 013 was het
toneel voor de opname van een live cd/dvd. En dat was duidelijk te
merken aan de inzet en de gedrevenheid waarmee het
gelegenheidsvijftal (Daniel Gildenlöw van PoS fungeerde als back up)
de set afhaspelde.
‘Nothing but fucking epics tonight’
hoor je Mike Portnoy ergens schreeuwen, en dat is exact wat je met
deze dubbele live cd voorgeschoteld krijgt. Geen
‘Mystery train’ of ‘Bridge across forever’ dus, enkel ‘We all need
some light’. Da’s eigenlijk het enige bezwaar dat ik kon
optekenen na ze 2 keer live aan het werk gezien te hebben : te veel
‘epics’ (waarom het matige ‘Suite Charlotte Pike’ zonodig met de 30
minuten grens moest gaan flirten mits inlassing van een Beatles
medley, is mij nog steeds niet duidelijk) en te weinig
‘shorties’….voor een goede balans was het allicht beter geweest te
opteren voor enkele kortere nummers, maar da’s dus niet gebeurd.
Niettemin geeft het een goed gevoel om
beide concerten nog eens te herbeleven en te genieten van het
muzikale meesterschap van 5 topmusici. Spelvreugde en enthousiasme
zijn alomtegenwoordig, kwinkslagen schering en inslag. In
vergelijking met het weinig overtuigende ‘Live in America’ was de
groep deze keer wél goed ingespeeld. De inbreng van Gildenlöw is
misschien iets te bescheiden, maar tijdens de hilarische versie van
‘Shine on you crazy diamond’ (niet op deze dubbelaar) mocht hij even
op het voorplan treden en dat deed hij op schitterende wijze. Ook
Pete Trewavas bewees dat hij met zijn 1m60 eigenlijk een heel grote
meneer is. En van Stolt, Morse en Portnoy verwacht je eigenlijk niet
anders dan dat ze un poco geniaal zijn, maar kleine Trewavas stond
toch goed zijn mannetje, hoor.
Live opnamen kunnen mij doorgaans maar
matig boeien omdat de magie van een optreden doorgaans niet eeuwig
blijft duren, maar tijdens het beluisteren van deze ‘Live in Europe’
kwamen flarden van die magische beleving weer spontaan bovendrijven.
Alleen vind ik het vreemd dat de uitgelaten reacties van het zeer
enthousiaste publiek zorgvuldig weggefilterd lijken…prima geluid,
zeer zeker, maar van de sfeer voor het podium merk je bitter weinig.
En dat voor een live album…
De toekomst
van Transatlantic is nog steeds omgeven door een waas van
vraagtekens. Nu Neal Morse zich op andere paden is gaan begeven, is
de tijd misschien wel rijp voor een nieuwe superband…The Tangent ??? |
