|
Amper bekomen
van de orkanische kracht van de laatste Strapping Yound Lad CD (waar
Devin ook de dienst uitmaakt) worden we reeds verwend met Townsend’s
ander geesteskind, zijn eigen band die hier de gevoelige kant van de
man laat zien. Wordt met SYL agressie en frustratie op loeiharde
wijze geserveerd, hier kent de muziek een zweverige, futuristische
en progressieve inslag.
Devin Townsend
is een Canadese duivel-doet-al die al jaren lovende recensies krijgt
in de pers en onlangs nog als drievuldigheid (Zimmershole, Strapping
Young Lad, Devin Townsend Band) de Belgische podia overspoelde. Het
heeft lang geduurd eer ik al die lovende kritieken kon toetsen aan
mijn eigen ervaringen. Vorig jaar op het Dynamo festival gebeurde
dit live, nu kon ik er eens rustig de tijd voor nemen en analyseren
of dit werkelijk zo grandioos is.
Hij liet zich
op deze CD bijstaan door andere muzikanten dan op ‘Terria’, zelfs
Gene Hoglan, zijn vaste drummer ook bij SYL nu nog, is hier niet van
de partij. Schrik als progger niet van het
begin van de CD want ‘Depth charge’ en ‘Random analysis’ zijn eerder
doorrammers. De rest van het album is echter om duimen en vingers
af te likken. ’n Huidige hit ten huize Gothica is ‘Deadhead’, maar
liefst 8 minuten lang nemen we een duik in de ‘oceaan’ van de geest,
het talent druipt er af. Het is een zorgvuldig opgebouwd nummer met
lijzige zang en ingehouden spanning die explodeert in een geniale
gekte. Logge riffs vullen de huiskamer terwijl het een bijzonder
slepend karakter heeft.
Spannende
basklanken openen ‘Suicide’, stevige riffs volgen stapsgewijs. Het
heeft de bombastische grandeur van de Amerikaanse supergroepen van
weleer. Er heerst een erg futuristische sfeer met vervormde
electronica stem. Maar bovenal is er een sterk refrein dat blijft
hangen en lekker bevlogen klinkt. Toetsenpartijen en scheurende
gitaren vechten speels in een spannend duel.
Vermeldenswaardig is ook ‘Away’, grotendeels instrumentaal en van
een andere wereld. Het intro doet me enorm denken aan ‘Burning of
the midnight lamp’ van Jimi Hendrix, die wah wah floating experience.
Het is een lang, traag werkstuk met uitgesponnen galmende gitaren.
‘Sunday afternoon’ ademt een vredige sfeer, ‘dream on …’, blijf jij
maar lekker dromen hoor, tot de demonen weer bezit van je nemen.
Het is muziek als een opspattende fontein, waarbij aangenaam
gesoleer de maatstaf is.
Inderdaad,
Devin Townsend stelt niet teleur, ook ik moet toegeven dat de man
een veelzijdig talent bezit om verschillende muziekstijlen te
combineren tot zijn eigen muziek. Hij telt vanaf nu 1
bewonderaar(ster) meer ! |
