|
We gaan even
terug naar begin jaren negentig. Temidden van het oprukkende grunge
geweld slaagt Thunder erin met traditionele rockmelodieën en bluesy
ondertoon meer dan enige rockfan te imponeren. Een ontdekking van
Duran Duran gitarist Andy Taylor die geen windeieren legt want in
1992 komt hun tweede cd ‘Laughing On Judgement Day’ binnen op nummer
2 van de UK charts. Dit is mede te danken aan de uitstekende live
reputatie van de groep waar de fusie van jaren zeventig rock en
sympathieke inzet een grote schaar fans op de been brengt. Ze
toerden met Heart, Iron Maiden, Extreme en Bon Jovi, om er een paar
te noemen en een beetje muziekliefhebber zal beamen dat dit niet de
minsten zijn.
Tien jaar lang
volgden de successen elkaar op tot ook de ster van deze energieke
live band ging dalen. Disillusie en frustratie kregen de overhand.
Er werd nog een cd met ‘outtakes’ uitgebracht en dan verdween
Thunder in de galerij der ‘has beens’. Dachten we. Want na twee jaar
stilte stonden ze daar plots op het UK Monsters of Rock festival in
2002. En de aansluitende tournee was zo succesvol dat de idee om een
nieuwe cd op te nemen de kop opstak en bij deze gerealiseerd is. Het
klinkt alsof de tijd heeft stilgestaan. Bij Thunder betekent dit
gewoon dat ze het nog kunnen, alle trends aan hun laars lappen en
hun eigen joviale zelf gebleven zijn.
Met ‘Loser’
schiet de cd uit de startblokken op een manier dat ik denk: ‘Gooien
ze de sterkste compositie nu al voor de leeuwen?’ Ik dacht zelfs
even een Mother’s Finest bij het intro (zang). Verder een riff die
knipoogt naar de bluestraditie van Led Zeppelin en een tollende
melodielijn daarbovenop die de verre neef is van eentje uit ‘Echoes’
van Pink Floyd. Vuurwerk heel het nummer door met de soulvolle stem
van Ben Matthews, o zo vertrouwd. Dit is sterk mannen!
De cd bevat
een aantal mid tempo nummers waar mijn gedetailleerde beschrijving
enkel tot verveling zou leiden maar hen beluisteren niet. Steeds
slagen ze erin een erg soulvol geluid te creëren. Ik durf zelfs een
kleine vergelijking te maken met de Black Crowes, maar compacter,
tevens even energiek. Samengevat betekent dit stevige maar geen
snoeiharde gitaar riffs, een charismatische zanger met een hese maar
soepele stem, een eerbetoon aan het rijke verleden maar ook nu nog
zalvend om te beluisteren, warme orgelklanken, vriendelijke
gitaarsolo’s… Nu eens een slow (If I can’t feel love) die op zich
geen potten breekt maar echt spannend wordt door de gitaarsolo. ‘The
pimp and the whore’ begint met een honky tonk piano en blazers, een
swingend niemendalletje. Maar als Thunder dit brengt doen ze het met
verve!
Favoriet is ‘A
lover, not a friend’ dat aanvangt met akoestische gitaarklanken naar
Led Zeppelin’s voorbeeld en vervolgt als slepende rock met veel
gevoel. Het geluid van Thunder steunt op Matthews’ stem en de
kundige gitaarlicks van Luke Morley die ook in ‘Shake the tree’ zijn
adoratie voor Jimmy Page laat horen. Slide gitaar, akoestische
passages, energieke uitvallen, het komt allemaal aan bod, alles
tezamen goed voor een verbluffend resultaat na al die jaren. Bij
‘Out of my head’ placht ik even te denken dat dit een nummer van ELO
was, maar volgens mij is enkel de tekst een beetje gelijk. De
Europese fan mag zich verheugen op drie extra live tracks, kortom
een cd van muziekfans voor gelijkgestemden.
Thunder is nog steeds top quality! |
