|
De groep Talisman
is ontstaan uit de samenwerking tussen twee ex-leden van Malmsteen’s
Rising Force, bassist Marcel Jacob en zanger Jeff Scott Soto, en is
intussen reeds toe aan het zesde studio-album. Na enkele
personeelswissels is voor ‘Cats and Dogs’ teruggegrepen naar de
originele bezetting van weleer, nl. met Fredrik Åkesson op gitaar en
Jamie Borger op drums.
De nieuwe cd is
niet onmiddellijk innovatief of origineel te noemen, vermits men
terug tapt uit het oude ‘melodieuze hard rock’-vaatje. Maar het
dient gezegd, er zijn heel wat sterke songs te vinden met een zoals
steeds sterk in vorm verkerende Jeff Scott Soto. Die laatste heeft
intussen aan al heel wat projecten zijn medewerking verleend en weet
als geen ander met zijn schitterende stem soul en emotie in de
nummers te leggen, een ideale mix voor het genre.
Neem daarbij de
uitstekende ritmesectie, aangevuld met het vingervlugge gitaarspel
van Åkesson en je krijgt een tiental stevige ‘hard rock’-nummers in
je maag gesplitst. Het intro-nummer ‘Skin on Skin’ is hiervan een
sprekend voorbeeld, hard rock met een AOR-refrein. Verschillende
tracks refereren dan ook naar de grote namen van het genre, zoals
Foreigner, Boston en hard rock-groepen uit de seventies zoals
Tempest. De riff uit ‘Break it down’ doet zelfs wat denken aan Bon
Jovi, alhoewel Soto dit misschien niet als een compliment zal
beschouwen. Het blijft een verbazende mix, AOR in een hard
rock-kleedje.
Interessant zijn
vaak de duels tussen bas en gitaar zoals op Outta My Way, een
uptempo rocker met de bas in een hoofdrol. Melodieuze ballads zoals
‘Sorry’ zetten steeds het enorme potentieel van Soto’s stem in de
verf. Een aantal nummers zouden in de jaren 80 dan ook makkelijk in
de hitlijsten zijn beland, maar die tijd is (jammer genoeg) voorbij.
Zo heeft ‘Love will come again’ enorm hitpotentieel, een typisch
Talisman-nummer met een Van Halen-riff.
Het valt
dan ook af te vragen welk publiek Talisman met deze cd kan bereiken,
AOR-fans moeten niet twijfelen, maar zijn die er eigenlijk wel nog?
Muzikaal sluit het misschien nog meer aan bij hard rock, maar die
fans zullen misschien wat meer moeite hebben met het meldodieuze
karakter. Kortom een goede cd, maar misschien moet Soto met deze
band wat meer progressieve wegen inslaan en de nummers wat langer
uitwerken. Ik blijf dan ook benieuwd hoe de band verder zal
evolueren. |
