|
Onlangs konden
jullie de bespreking lezen van de nieuwe Darzamat CD ‘Oniriad’. De
bezieler van deze Poolse groep, Rafal Gloral heeft samen met
Krzysztof Michalak en ex-Darzamat gitarist Damian Kowalski een
nieuw project opgestart begin 2002. Damian Wolff (Chort) werd de
drummer en bij concerten zal Mastiphal bassist Cymeris hen bijstaan.
Idee om dit project te realiseren ontstond reeds 5 jaar terug
tijdens de opnamesessies van Darzamat’s tweede album ‘In the opium
of the black veil’. De registratie gebeurde in de eigen Post street
studio in Katowice van november 2002 tot april 2003.
‘Underaba’ is
een avontuurlijke reis doorheen muzikale werelden op de rand van de
mysteries des levens, verrijkt met duistere, poëtische teksten.
Zowel de gitaren als de drums laten ons een zeer spacy en trance
achtig geluid horen met vele effecten. Reeds van bij het eerste
nummer ‘Symbols’ zijn er oriëntaalse invloeden waarneembaar in het
gitaarwerk. ’t Timbre doet me denken aan Green Carnation, Pink
Floyd … Een licht vervormde stem, veel tempo wisselingen, en
gesproken duistere zanggedeelten met theatraal karakter. Toch is
dit erg toegankelijk want de gitaarriffs van het begin keren terug
en het nummer heeft een jagend refrein dat zich meteen in je nekvel
vastbijt.
Dat de muziek
gemaakt is door drie gitaristen betekent hier echter niet dat we een
symphonie
Der hardheid
te horen krijgen maar wel een sferisch klankpatroon met allerlei
effecten die telkens een zekere ruimtelijkheid creëren. In ‘Bottom
of silence’ komt daar een industrial sound bij en de vocalen blijven
iets dreigends uitstralen. Het nummer lost op in pulserende klanken
die niet zouden misstaan in een documentaire over het heelal.
Zweverigheid en een trance karakter blijven overheersen. Bij
‘Fascination of darkness’ denk ik plots aan het vroege werk van
Magazine, ’n trend die eveneens ‘Cold feelings’ illustreert. Maar
even later is het duidelijk dat het latere werk van Tiamat met
Elund’s hese zang eveneens niet veraf ligt.
Vooral in de
zin tot experimenteren met psychedelische klanken die je tussen de
planeten doen belanden heeft de Zweedse groep wel invloed gehad.
Het hoogtepunt
van de CD is voor mij ‘Wind has gone away from my dreams’ dat door
de baslijnen en de zang eerder neigt naar (new) wave en gothic
sfeertjes. Nostalgie en melancholie staan centraal, gefluister, en
een gitaar die klinkt als ’n versierend draai orgel (prachtige
effecten). De gesproken gedeelten scheppen een spookachtige,
surrealistische sfeer die akelig eindigt met een loeiende sirene.
De afwisseling tussen zweverige fragmenten en even later de beuk
erin houdt de spanning erin. ‘Verse of mysticism’ kon een nummer
van The Old Dead Tree wezen, in de volgende nummers klinken de
gitaren erg oosters. Het toppunt van griezeligheid ademt ‘Illussory
words of goodbye’ uit waar geen poppenkast van Alice Cooper nodig is
om het theater der vampieren te betreden. Bovendien erg catchy in
de refreinen. Op mijn CD staan bovendien nog 2 bonus tracks : het
kalme ‘Passion’ dat zo op een CD van de new gothic metal scene zou
passen (Sentenced, Embraze) Ik meen zelfs een viool te horen, maar
het staat vol klankeffecten. En een cosmic version van ‘Wind has
gone away from my dreams’ die bijna sacraal klinkt en ook een stuk
transparanter dan de eerste versie. De groep is nog op zoek naar
een label om deze veelbelovende CD uit te brengen. Geïnteresseerden
kunnen contact opnemen met
taboo@pal-mar.com.pl |
.jpg)
