Fortune Memories is het debuutalbum van de Poolse (nu in Duitsland wonende) keyboardspeler Dzidek Marcinkiewicz, een talentvolle muzikant/componist die van vele markten thuis is. Zoals steeds het geval is met instrumentale albums zijn uiteraard vele invloeden merkbaar. En wat is het weer moeilijk om een etiket te plakken op een dergelijk album, dat aanleunt bij progressieve rock, metal, ambient, elektronische muziek en nog meerdere muziekgenres.

Niettemin is dit toch een echt progressieve cd geworden, eentje zoals men er tegenwoordig niet veel meer maakt. Het progressieve is echter niet af te meten aan de lengte van de tracks, want de gemiddelde duur van een track draait rond de 5 minuten. Het geheel klinkt heel symfonisch met de nadruk op sterke melodieën en terugkerende thema’s, die vaak heel leuk in de oren klinken. Bepaalde tracks zouden rechtstreeks uit één of andere film of Tv-serie (Jan Hammer) kunnen komen en door toevoeging van enkele zangers zou het zelfs een heuse rockopera kunnen worden. Da’s tegelijk mijn enige punt van kritiek, op bepaalde momenten verwacht je zang, terwijl de gitaar of keyboards het refrein spelen. Zet bij bepaalde tracks een sterke prog-zanger(es) bij en je krijgt ijzersterke songs.

Hoewel keyboardspeler Dzidek heeft borg gestaan voor de compositie van alle tracks is er toch voldoende ruimte gelaten voor de andere muzikanten. Vooral lead-gitarist Frank geeft de nummers vaak een dynamische en energieke aanzet, zonder te vervallen in onnodige ellenlange solo’s.

Zo begint Kiss of a Vampire heel melodieus, maar mondt vervolgens uit in een stijl, die het midden houdt tussen progressieve rock en progressieve metal, vooral de gitaarsolo’s dan. In Centri Opti Fuga staan synthesizers centraal, hoewel we in het middenstuk recht hebben op een Floydiaans intermezzo, een heel mooi nummer. Kenmerkend voor de muziek van Special Experiment is het feit dat alle nummers stevig gespeeld maar tegelijk catchy zijn en daarvoor bijzonder geschikt voor filmmuziek of thema’s van televisieseries. Zo zou Fortune Memories zo kunnen weggeknipt zijn uit een aflevering van Miami Vice, referenties naar Jan Hammer zijn derhalve niet uit de lucht gegrepen.

Zoals de titel laat vermoeden heeft Night over Marakesh een oosters tintje, een mooie ‘ambient’ introductie met in het middenstuk prachtig samenspel tussen gitaar en keyboards, de gitaren klinken vaak een beetje zoals Mike Oldfield. King of Twilight begint akoestisch, maar ontaardt al vlug in een energiek en symfonisch nummer (play it loud!), steeds weer afgewisseld met akoestische passages (gitaar en piano).

Dark Angel begint ook heel rustig (soundtrack van Flikken?), begeleid door vrouwelijke zang, waarna het tempo iets wordt opgetrokken. Dit is de langste track van het album met een aantal interessante passages, maar er is ook een nogal chaotische passage, waarin de (weinige) zang een beetje op de zenuwen gaat werken, gelukkig duurt dit niet te lang.

Ametyst Eye wordt gedomineerd door elektrische en akoestische gitaren, zeer gevoelig gespeeld. Naar het einde toe vervoegt de synthesizer de gitaar en wordt het geheel wat heavier. Crystal Lake heeft dezelfde opbouw als vorige tracks, maar klinkt wat anders door de aanwezigheid van een saxofoon en heeft opnieuw een schitterende gitaarsolo.

‘Special Experiment’ is in ieder geval een geslaagd experiment, dat voor herhaling vatbaar is.