|
S.O.T.E. is een Nederlands trio, dat
in 2000 debuteerde met het album ‘Time re-arranged’. De sterk door
Rush beďnvloedde songs konden meteen op de nodige bijval rekenen en
ook op dit nieuwe conceptalbum fungeert Rush (en in mindere mate
Queensr˙che) als voornaamste inspiratiebron. Hoewel drummer Menno De
Vries op ‘Time to end’ nog van de partij is, werd hij ondertussen
vervangen door Emile Boellaard.
S.O.T.E. beschikt over heel wat
troeven om met een fantastisch album voor de dag te komen,
maar op ‘Time to end’ wil het niet helemaal lukken. Zo
klinken de drums veel te flets (bas iets minder), zodat de doorgaans
donkere teneur van het album wat diepgang
mist en iets contrastrijker ingekleurd had mogen worden. Op
semi-akoestische songs, zoals het
prachtige ‘The days fly past’, valt dit minder op, maar wanneer het
resoluut een pak harder gaat, in ‘Jack’s a friend’ bijvoorbeeld, is
het vooral het gitaarwerk van Gerton Leijdekker dat de meubelen moet
redden. Ook de imposante openingstrack ‘The blandness of being’ moet
het stellen met dat irritante drumgetak, terwijl zo’n machtige
opener als een orkaan uit je luidsprekers zou moeten razen.
Doodzonde eigenlijk…Een ander minpunt is de soms wat te lang
uitgesponnen songs (zoals ‘Morning session’ en ‘Victim of
circumstances’) die de dynamiek van het geheel behoorlijk
ondermijnen. Het creëren van een spanningsveld lukt dan weer beter
in ‘Something building’, dat als een slang langzaam naar zijn prooi
toe sluipt om vervolgens onverbiddelijk toe te slaan. ‘Fire
incarnate’ is verreweg het sterkste nummer op ‘Time to end’ : een
hypnotiserende song waar enorm veel dreiging van uitgaat; muzikaal
vertaald in het adequate gebruik van baspedalen. ‘A different
sensation’ is dan weer een ander geval : het krachtige
openingsgedeelte (met een duidelijk verwijzing naar Rush) krijgt
jammer genoeg geen navolging en gaandeweg begint de song te
desintegreren, ondanks verwoede pogingen van Leijdekker om met
enkele knappe solo’s het nummer weer op het juiste spoor te zetten.
In afsluiter ‘Time to end’ komen eerdere thema’s weer opduiken en
slaagt de groep er alweer in om een sombere, dreigende sfeer weer te
geven die boeit van begin tot einde.
Moeilijk om
‘Time to end’ aan een eindoordeel te onderwerpen … neen, deze keer
weet ik het echt niet. |
