 |
Hideyuki Shima : bass, guitars, vocals,
keyboards
Chizuko Ura : vocals
Shinju Odajima : guitar
Takumi Seino : guitar
Eisuke Kato : keyboards
Kunihiro Kameda : keyboards
Toru Morichika : sax
Hiroshi Matsuda : drums
Akihisa Tsuboy : violin (track 3)
Futoshi Okano : gong
David Sinclair : organ (track 8) |
|
Ik hou mijn hart vast wanneer Japanse
namen de hoes van een progressieve cd sieren, want muzikaal is het
meestal nog aanvaardbaar maar vocaal gaat het vaak geheel de mist in
(getuige de zangprestaties van de dames van Ars Nova). Maar tolerant
als wij Belgen zijn geven we de jongens uit het Verre Oosten het
voordeel van de twijfel. En het begin van het album ‘Prayer’ valt
best mee, een ouderwets klinkende jazz-rock met een zangeres, die
zich voorlopig beperkt tot het zingen van veel aha’s, en muzikanten,
die ‘niet voor de laatste keer’ volop improviseren. De stijl leunt
dan ook vooral aan bij de Canterbury-scene met referenties naar
Hatfield and the North, National Health maar ook Caravan. En niet
toevallig is er dan ook een gastoptreden van David Sinclair,
ex-Caravan keyboards-speler.
Maar het improviseren ontaardt verder
op het album soms in overdreven soleerwerk van gitaar, keyboards en
blazers, waardoor het geheel wat chaotisch begint te klinken.
Eigenlijk wordt weinig aandacht besteed aan de songstructuur of het
arrangement, maar krijg je bijwijlen een soort free-jazz met hier en
daar wat progressieve elementen. Progressieve rock is dit dus
allerminst, dat hoeft ook niet noodzakelijk maar de langere nummers
hadden best wat meer variatie kunnen bieden. The Enneagram is vrij
progressief met een aantal leuke solo’s op keyboard en saxofoon, één
van de betere momenten op de cd. Heel wat stijlen komen trouwens aan
bod, zo hangt ‘Introduction to Richard’ (Sinclair) een heel ambient
sfeertje op.
In bepaalde nummers krijg je ook dat
typisch Japanse samenspel tussen zang en instrumenten, soms wordt er
wat engels gezongen maar met een verschrikkelijk accent. Let op, die
zangeres heeft heus wel een goede stem, maar dat Japans gaat er bij
mij echt niet in. ‘Prayer’ biedt bij momenten dus interessant
soleerwerk vooral op gitaar en klarinet, maar heeft in mijn opinie
te weinig te bieden voor de veeleisende progfanaat. Maar fans van de
hierboven geciteerde groepen zullen 'Prayer' zeker weten te
waarderen. |
