|
De grens
tussen audio en visuele gebeurtenissen wordt steeds kleiner. Sommige
concept CD’s trekken dit door tot in het oneindige. Vandaar dat ik
tijdens de erg pathetische ‘toneelstukken’ op deze CD (bespaar me de
titel) smachtend zit te wachten op momenten dat de muziek eindelijk
een aanvang gaat nemen. Zoals in ‘Flame still burns’ waar melodieuze
gitaarstukken en piano een acceptabel nummer weven.
Feeërieke
vrouwenzang, een licht middeleeuws instrumentarium (het speelt zich
af in de 18e eeuw), alles samengepakt in een verhaal dat
eens doet denken aan de fraulein van Blackmore, dan weer knipoogt
naar 1 van de vele gothic groepjes met vrouwenzang maar op de meeste
momenten het niveau van een banaal theaterstuk amper overstijgt. De
gesproken teksten kunnen best een aardig verhaal vormen wanneer er
beelden bij zouden zijn. Nu vind ik dat ze te veel benadrukt worden
en enkel mijn geeuwhonger opwekken. Als er dan eindelijk muziek komt
klinkt deze verrassend fris, het is spijtig dat de gesproken stukken
de vaart er volledig uitnemen.
Dit euvel
wordt pas opgelost in ‘’Shame forever mine’ wanneer de muziek
eindelijk ballen krijgt, Matti zijn stembanden eens lekker losgooit,
een viooltje aan de horizon verschijnt en de zangeres plots haar
plaats weet te vinden in de backlijn. Zo komt alles toch nog goed,
let op, evenzeer een hutsepot van alles, maar zoveel beter. De
pathos is overgeheveld in passie, dat maakt even het verschil!
Vervolgens
begint de strijd tussen de goedgelovige Antracon en de wellust van
het kwaad: Scoria. Eens deze voordracht voorbij wordt de muziek best
weer mooi in ‘Dark whispers’ en het vrij normaal rockende ‘Wither in
silence’. Ook ‘The fall’ heeft lekkere tempo wisselingen en een
dubbele basdrum. Afsluiter ‘Beyond’ duurt elf minuten en vangt
hoopgevend aan met piano en een viooltje. Een stevige grunt, gewone
theatrale zang en vrouwenzang wisselen elkaar af in een degelijk
rockkader. Na 7’42’’ volgt er echter weer zo’n overdreven dialoog
dat het op mijn lachspieren werkt terwijl het best dramatisch
bedoeld zal zijn. Erg over de top en bombastisch. Misschien voor de
liefhebbers van rock metal opera’s een vette kluif.
Dit is een
ware teleurstelling voor me. En dit ondanks een productie van Tuomas
Holopainen (Nightwish) die onlangs nog wel een erg geslaagde CD
afleverde met For My Pain (‘Fallen’). Nog groter is die
teleurstelling wanneer ik hun album uit 1999 ‘Infinita Plango
Vulnera’ nog eens in de CD speler schuif tijdens het intypen van
deze bespreking. Dat is wat anders! Ik kan maar 1 ding besluiten:
jongens, terug naar het geluid van toen en ik sluit u terug in mijn
armen. Een voorbeeld van hoe iets anders proberen niet altijd goed
uitdraait. |
