|
Dit is de negende
uitgave van DVS Records en het is opnieuw een schot in de roos.
Chrome Shift was nog niet uit mijn CD speler of ik kon die al
onmiddellijk vervangen door de volgende progmetal ontdekking, uit
Nederland deze keer. Het verschil is dat Chrome Shift meer de nadruk
legde op het prog gedeelte van de progmetal terwijl Silent Edge iets
meer metal is. Maar er zijn toch nog voldoende progressieve
elementen aanwezig om ze boven de gemiddelde metal stijl te
verheffen.
Bio:
Silent Edge werd
6 jaar geleden opgericht door toetsenist Minggus Gaspersz en
gitarist Emo Suripatty, die beslisten om hun muzikale ervaringen in
het maken van progressieve, symfonische metal in de stijl van
Symphony X en Dream Theater, gecombineerd met neo klassieke
invloeden van groepen zoals Yngwie Malmsteen's Rising Force en Royal
Hunt, samen te leggen. In 1999 kwam zanger Willem Verwoert deze twee
muzikanten helpen met hun zoektocht.
In augustus 2000 namen ze een demo CD op met twee krachtige,
melodieuse, symfonische metal tracks geschreven door Emo Suripatty
en Minggus Gaspersz, met de titels “Under a Shaded Moon” en “Savage
Symphony”. Alle aandacht leidde tot een optreden op Progpower Europe
in oktober 2001. In december 2001 won Silent Edge de “Metal Bash”,
een Nederlandse metal wedstrijd georganiseerd door Aardschok. Om dit
album op te nemen vervoegde Marco Kleinnibbelinnk (ex-Deadhead,
Syrinx) de groep om de drumpartijen te verzorgen en ook hij werd een
volwaardig lid van de groep.
Het Album:
Ik kan niet
onmiddellijk een andere zanger noemen met dezelfde stem als Willem,
maar de dramatische stijl van zingen kan je het best vergelijken met
de zanger van Ice Age. Ik houd wel van zijn stem, maar soms zit er
iets vervelends in. Niet dat hij ooit vals zingt, maar soms
overdrijft hij een beetje met zijn tremelo’s en soms heeft zijn stem
een scherp randje waar ik niet echt van houd.
Maar voor de rest is zijn stem briljant.
Het eerste nummer
“Through Different Eyes”, dat je kunt downloaden op
www.dvsrecords.com
is niet echt representatief voor de rest van het album. De structuur
heeft niks speciaals, maar het is het meest toegankelijke nummer,
misschien is dat de reden dat ze het on-line gezet hebben. Maar je
kunt reeds de vaardigheden van de verschillende muzikanten horen en
dit belooft voor de rest van de CD. Dit eerste nummer is een zeer
melodieuze song met mooie harmonische zang in de refrein. Deze
harmonieën in de zang, samen met de toetsen, zijn dikwijls de
belangrijkste attributen van de groep. Het nummer bevat ook nog
enkele vingervlugge gitaar en keyboard solo’s.
“Savage Symphony”
heeft een sterke Symphony X intro. Je kunt het nummer klasseren
onder de neo klassieke progmetal die de laatste jaren zo populair
geworden is. Opnieuw speelt de keyboard de voornaamste rol met
enkele prachtige interventies.
“Wasted Lands” is
een stuk kalmer. Het is een semi-ballad met uitstekende vocale
harmonieën. Halfweg wordt het nummer harder. Marco speelt
ongelooflijke ritmes op de drum, de toetsen zijn terug op volle
snelheid en de gitaar remt het geheel wat af met een gevoelige solo.
Een akoestische
flamenco gitaar introduceert “The Curse I Hold Within”, een mooie
ballad.
“Crusades” is een
kort, snel Rhapsody-achtig stukje. Het is een instrumentaaltje met
alle elementen om het een neo-klassiek gevoel te geven, een koor,
dubbele bas drum, vlugge toetsen en gitaren op volle snelheid.
Deze korte track
gaat over in mijn favoriet nummer van dit album, en ik ben zeker dat
dit de favoriet van velen wordt, “For Ancient Times”. Het eerste
deel wordt opnieuw gedomineerd door excellente zang, het tweede deel
is meer instrumentaal met een uitstekende prestatie van de
toetsenist die, na enkele solo gedeeltes, bijgestaan wordt door de
gitaar voor een groots tweede deel. Het is een progressieve song,
met veel veranderingen.
“Lost Conscience”
blijft mij het gevoel geven dat het een beetje te traag is. Dit
maakt dat het nummer mij vlug verveelt en door dezelfde reden lijkt
het te lang, hoewel de gitaarsolo op het einde dit wat compenseert.
“Under A Shaded
Moon” heeft de complexiteit van een Dream Theater nummer,
gecombineerd met snelheid.
“Rebellion” is
nog maar eens een vlug nummer. Ik herinner mij dat, toen ik de
eerste keer “Images And Words” van Dream Theater hoorde, ik toen
moeilijk kon geloven dat een drummer werkelijk zulke snelheden,
veranderingen en riffs kon spelen, en dat gevoel krijg ik nu
opnieuw. Alleen jammer dat de drum een beetje te kunstmatig klinkt,
alsof het uit een machine komt.
Het album eindigt
met een ballad, ingeleid door de piano. Na een korte stilte, komt er
nog een klein extra nummertje, met een gitaarsolo, die kan doorgaan
voor “For Ancient Times Part II”.
Dus dit album
bevat een beetje van alles. Het is melodieus, complex, eigenaardig,
vlug, progressief en dramatisch tegelijkertijd. Sommigen onder
jullie zullen dit te hard vinden, maar luister eens naar de sample
op de DVS Records site en je krijgt een idee hoe het klinkt.
Ze traden
reeds op op Progpower 2001, maar met hun nieuwe album, wordt het
misschien de moeite om ze nog eens terug te zien dit jaar. |
