|
Als er iemand is die aanspraak kan
maken op een plaatsje in de lijst van de grootmeesters van de
hedendaagse muziek is het Michael Schenker wel. Met een dergelijk
repertoire als palmares kan vriend noch vijand zijn
verdienstelijkheid betwisten. Hoewel zijn echte grootse werken meer
in het verleden liggen, blijft een nieuwe release zeker het
vermelden waard. Iemand die ooit als 15 jarige knaap zich in de
schijnwerpers kon werken, om vanaf dan met wisselend succes
verscheidene meesterwerken af te leveren, verdient zeker deze
gepaste aandacht. Even een kort overzicht:
Michael begon als jonge knaap bij zijn
broer’s band the Scorpions als leadgitarist. Na de release van
‘Lonesome Crow’ (1972) werd hij bij UFO ingelijfd. Waar hij
medeverantwoordelijk was voor de ene mijlpaal na de andere:
‘Phenomenon’ (‘74), ‘Force It’ (‘75), ‘No Heavy Petting’ (‘76),
‘Lights Out’ (‘77), ‘Obsession’ (‘78), ‘Strangers In The Night’
(‘79). Na even de Scorpions terug een handje te helpen met de prima
plaat ‘Lovedrive’ (’79), begint hij met the Michael Schenker Group.
Het titelloze debuut album (’80) is een echte klassieker van
formaat. Ook de opvolger ‘MSG’ (’81) en het live album ‘One Night At
Budokan’ (’82) met o.a.Cozy Powell op drum zijn zeker het vermelden
waard. Wanneer er na jaren weer een UFO reünie komt, is Schenker
uiteraard weer van de partij en het prima album ‘Walk On Water’
(’97) is een feit. De laatste jaren verdeelt Michael Schenker zijn
tijd tussen UFO en zijn eigen MSG, waar nu met ‘Arachnophobiac’ zijn
nieuwste release voorligt.
Al meteen bij
de openingstrack wordt duidelijk dat de sound en traditie die jaren
geleden werden opgebouwd, zijn gebleven. Dadelijk hoor je de
typische Schenker stijl die op vakkundige manier weer wordt
neergezet. Hoewel ik vind dat dit album meer aan UFO, dan aan een
MSG cd, doet denken. In de nummers zit meer structuur en er wordt
minder gesoleerd dan dat we van een doorsnee gitarist gewend zijn.
Solo’s in functie van het nummer en niet omgekeerd dus. Wat alleen
maar te bejuichen valt. Alle nummers zijn van goede kwaliteit, maar
geen één dat er kop en schouder bovenuit steekt en dat is spijtig,
want daar wachten we op. Nummers zoals “Lost Horizons” (‘MSG’ ’81)
vinden we dan ook hier niet terug. Het album is dus vermoedelijk
alleen maar besteed aan Scorpions, UFO en MSG fans die met dit album
weer een prima cd van hun favoriet in huis halen. |
