|
2003 was een topjaar voor de progressieve rock.
Veel van de verschenen albums kwamen onmiddellijk in de
eindejaarslijstjes van velen terecht. Eén van de albums dat een hoge
positie haalde was “A Street Between Sunrise and Sunset” van
Satellite en dat werd om één of andere reden nooit besproken op onze
site. Nu
het tweede album uitkomt, is het goede moment gekomen om dit goed te
maken, zodat ook een vergelijking tussen beide albums mogelijk is.
Soms krijg je de indruk dat bepaalde muziek geschreven is alsof het
altijd zo bedoeld was. Alsof de nummers ergens in de atmosfeer
aanwezig zijn en dat de componist ze enkel nog hoeft te plukken.
En slechts
bepaalde componisten hebben de mogelijkheid om die nummers te horen.
Of om het met één woord te zeggen: de muze. En Wojtek Szadowski is
één van die mensen die die gave bezitten. Elk geluid, elke solo,
elke melodielijn past zo perfect in elk nummer.
Veel progressieve
rockfans zullen zich zeker Collage uit Polen van de jaren negentig
nog herinneren, met albums zoals “Basnië”, “Moonshine”, “Safe”,…
waarvan “Moonshine”, volgens mijn mening, het absolute hoogtepunt
was. (al hun albums werden recent nog geremasterd) Wat een
teleurstelling toen de groep uit elkaar ging, maar het werd gelukkig
niet het einde. Wojtek Szadkowski, die reeds het leeuwendeel van de
muziek en de teksten schreef voor Collage, begon opnieuw met
Satellite en hij trok daarvoor een groot aantal muzikanten aan,
waarvan de meesten ooit wel eens met Collage hadden gespeeld.
De muziek klinkt dan ook zoals Collage en zelfs nog een stuk beter.
Ik ga niet in
detail treden over elk nummer apart want dat zou enkele bladzijden
in beslag nemen, maar ik kan enkel vermelden dat elk nummer een
hoogtepunt is dat van dit album een meesterwerk maakt.
En 4 van de nummers overschrijden de 10 minuten grens.
De nummers staan bol van prachtige ‘Rothery’ gitaar solos,
mooie keyboard solos en geluiden en perfecte zanglijnen. Dit geeft
samen een ongelooflijk totaalgeluid dat je versteld doet staan.
Slechts enkele negatieve punten: neo-prog is niet onmiddellijk het
meest geliefde onderdeel van de progressieve rock bij de meeste
progfans, maar dit is echt één van de beste neo-prog albums uit mijn
verzameling. De zang had wat meer ‘backing vocals’ kunnen gebruiken,
want die hoor je zelden en het gebruik hiervan had nog wat extra
meegegeven aan de muziek.
En niet alleen de
muziek verwijst naar Marillion, hoewel Collage reeds lang bezig is
en ook een eigen geluid ontwikkeld heeft, maar ook de verpakking met
artwork van Mark Wilkinson, inderdaad, DE Wilkinson die alle covers
van Marillion tijdens de Fish-periode verzorgde, geeft aan het album
een extra waarde.
Laat de
neo-prog stijl je niet afschrikken en je krijgt er iets moois voor
terug. |
