Carl Groves : guitars, keyboards, vocals
Michael Daring : guitars, vocals
Patrick Henry : bass
Kevin Thomas : drums, vocals

In tegenstelling tot geestverwanten Echolyn (en in mindere mate Spock’s Beard) is de eveneens Amerikaanse band Salem Hill nog niet echt doorgedrongen tot de eredivisie van de hedendaagse progliga. Jammer en vooral onterecht, want albums als ‘The Robbery of Murder’ en ‘Not everbody’s gold’ wachten nog steeds op algemene en wijdverbreide erkenning. Hopelijk zal hierin verandering komen met het nieuwe conceptalbum ‘Be’.

Het muzikale spectrum van Salem Hill laat zich niet zo gewillig afbaken (en da’s al een compliment op zich), maar wordt duidelijk beheerst door vakmanschap en een uitgesproken zin voor melodie en harmonie. Vorige albums blonken tevens uit door een uitgekiend evenwicht tussen kalmere popsongs en behoorlijk stevige rockers en dat is met name op ‘Be’ wel even anders. Het zal allicht met het concept als dusdanig te maken hebben, maar de cd klinkt rauwer, agressiever en steviger dan alle voorgangers. Als je even begint te grasduinen in de teksten, merk je dat thema’s als vervreemding en vereenzaming, ingebed in een sarcastische visie op de mensheid, prominent aanwezig zijn. In tekstueel opzicht mag het misschien al kommer en kwel zijn wat de klok slaat, in muzikaal opzicht blijft de groep gensters slaan en kiest ze, zoals daarnet al gesteld, voor een meer rockgerichte aanpak, waarbij de klemtoon vooral op het gitaarwerk van Groves en Daring komt te liggen. Toegegeven, het album is minder toegankelijk dan bvb. ‘The Robbery’, maar geef het enkele luisterbeurten en je bent gegarandeerd verk(n)ocht. De relatief korte songs (15 stuks in totaal) passen als minutieus bewerkte stukjes van een grote legpuzzel naadloos in elkaar. Een aantal van die stukjes zijn zeker een aparte vermelding waard. De wondermooie samenzang in ‘So Human’ bijvoorbeeld, dat wat van Gentle Giant weg heeft. Of het sterk naar Kansas neigende en goed in het gehoor liggende ‘The Red Pool’. Een kleine randbemerking tussendoor : de volgorde, zoals aangegeven in het bijhorend boekje, wordt niet al te strikt gevolgd dus komt er wel wat zoekwerk aan te pas. Over contrasten gesproken (en dat blijft het sterke punt van de groep) : het fragiele ‘Seattle’ (piano, bas & zang) wordt ei zo na weggeblazen door het stevig uit de kluiten gewassen ‘Apollyon’, terwijl Crowded House even om de hoek komt kijken op ‘The perfect light’. ‘Love won’t save the world’ is gezegend met een mooi klassiek pianomotiefje en een korte maar subtiele gitaarsolo, een beetje à la Alan Morse op ‘Solitary Soul’ (Spock’s Beard - Snow). Op de stevige rocker ‘I didn’t come for you’ laat Groves (of Daring ?) zich andermaal volledig gaan. Het neusje van de zalm zit ‘m deze keer in de staart, eigenlijk. Op het mijmerende, wat droefgeestige ‘Beings’ laat Groves een donker schaduwplekje van zijn bovenkamer zien : ‘So what is life but a breath ? A tortured trance, a dance to death.’ Adembenemend mooie en subtiele gitaarsolo aan het slot van het nummer…’Regard me’ is de reprise van ‘Reflect’, maar dan met een prachtig symfonisch slotakkoord, dat herinneringen oproept aan ‘The wild places’ van wijlen Duncan Browne.

‘Be’ is meer dan een waardige opvolger van ‘The Robbery of murder’ (in termen van conceptalbums wel te verstaan). Hoewel de groep meer rockt dan ooit tevoren, blijft ze haar progressieve roots trouw. En songs schrijven kunnen ze als de beste. In dat opzicht sluit ‘Be’ wel goed aan bij z’n voorgangers. Sterk staaltje van muzikaal vakmanschap !