|
Eerst even deze cd plaatsen, want
weinigen zullen al van Sad Song Co en Nigel Powell gehoord hebben.
‘Miseryguts’ is het debuutalbum van het solo-project van Nigel
Powell (ex- Unbelievable Truth). In die laatste Indie-band speelde
hij samen met Andy Yorke, broer van Thom Yorke van Radiohead, en dan
heb je al een idee welke richting het zal uitgaan. Nigel is in
eerste instantie drummer, maar neemt op deze cd bijna alle
instrumenten voor zijn rekening, enkele gastoptredens uitgezonderd.
Progressieve rock moet je op dit album
niet verwachten, de nummers zijn daarvoor veel te kort om
instrumentale ontboezemingen toe te laten. De naam van dit project
liet vermoeden dat de man al zijn frustraties in deze cd zou leggen,
maar dat valt uiteindelijk nog best mee.
En toch kan ik niet de ganse cd
geboeid blijven luisteren. De nummers zijn allemaal wel goed
opgebouwd, de zang is OK en Nigel bewijst dat hij een echte
multi-instrumentalist is, maar veel nummers lijken wel wat teveel op
elkaar. Niettemin zitten er heus wel een aantal goeie songs tussen,
de eerste track heeft bijvoorbeeld bijzonder veel 'hitpotentieel'.
Eigenlijk had dit album evenzeer een
Crowded House-album kunnen zijn, zijn stem lijkt verrassend veel op
Neil Finn. Met een song als Blind Man zitten we duidelijk in het
straatje van Radiohead en het is dan ook niet verrassend dat zelfs
The Beatles af en toe om de hoek komen kijken.
Het eerste gedeelte van de cd bevat
trouwens te weinig uitspringende elementen, pas in de tweede helft
komen er een aantal interessante songs met zelfs een beetje
progressieve inslag, niet in het minst door het gebruik van
mellotron.
Deep Cover begint heel leuk met mellotron, gaat dan terug over in een Radiohead-song met bijhorend
(vaak terugkerend) hoog stemmetje en tevens een jazzy gitaarsolo,
bijgestaan door flarden keyboards, duidelijk één van de betere
songs.
Een nummer als Into the Hills
neigt weer meer naar Crowded House met een vleugje mellotron en een
mooie melodie, die lang blijft hangen.
Ook in Gulag Parenting kan je wat
progressieve elementen bespeuren, interessant drumwerk, vervormde
stem en een korte synthesizersolo.
Maar het is duidelijk dat dit album
in zijn huidige context wat te weinig variatie bevat om de doorsnee progfan te kunnen
bekoren, liefhebbers van Radiohead en Crowded House zullen echter
opgetogen zijn met dit debuut. |
