|
Parallaxe is
een nieuwe Franse, progressieve rockband uit Bordeaux. Deze demo-cd
werd volledig thuis opgenomen.
Zelf benoemen
ze hun muziek als een mengeling van power, virtuositeit en dromerige
sferen. Laat ik het daar maar bij houden, want het is
verschrikkelijk moeilijk om hier een label op te plakken.
Parallaxe
maakt geen muziek om even snel te beluisteren en dan te oordelen of
je ervan houdt of niet. Daarvoor is hij veel te complex. Bij een
eerste beluistering weet je nauwelijks wat je overkomt.
Het eerste
nummer begint inderdaad heel dromerig – een beetje oosters misschien
door het cymbalenwerk - maar laat je al snel kennismaken met wat
Parallaxe ‘power’ noemt. Schitterend ingeleid door een sobere drum,
barst de gitaar los. Na enkele maten vallen keyboards en bas in en
krijg je een krachtig, magistraal nummer voorgeschoteld. De groep is
niet bang om ineens het ritme uit het nummer te halen om een
kosmische sfeer op te roepen. Op een prachtige manier trekt de
gitaar opnieuw het ritme aan voor een volgend stukje
power-sympho-rock.
Elk nummer
staat bol van de tempowisselingen, maar de overgangen zijn perfect.
Zelfs het overschakelen van sympho-rock, naar meer jazzy getinte
fragmenten verloopt rimpelloos en doet absoluut niets af aan het
geheel. De cd is volledig instrumentaal, maar verveelt geen moment.
Alleen moet je als luisteraar echt de moeite doen om de cd meerdere
malen te beluisteren, want de complexiteit maakt de muziek niet echt
toegankelijk. Heb je die eerste drempel eenmaal overwonnen, dan
word je vergast op een muzikale ervaring die echt top is. Beluister
dit met de koptelefoon, want ook de stereo-effecten zijn subliem.
Het woord
virtuositeit is hier zeker niet misplaatst. Het drumspel is prachtig
en zit vol afwisseling. Het gitaarwerk is fenomenaal en getuigt van
een waanzinnige vingervlugheid: zo snel spelen én perfect in de maat
blijven is lang niet elke gitarist gegeven. Sommige solo’s zijn om
duimen en vingers af te likken. Het basspel is veel meer dan een
ritmesectie-ondersteuning en de toetsenman doet in virtuositeit niet
onder voor zijn collega’s.
Vergelijkingen
trekken met andere groepen is zeer moeilijk door de enorme
diversiteit in de nummers. Het zeventien minuten durende Indian
doet geregeld aan Yes denken, maar op andere momenten dan ook weer
niet. De synthesiser-solo’s mogen gerust naast die van Wakeman
geplaatst worden. Niet toevallig is Matthieu Huck ook klassiek
geschoold. Echt gaan vergelijken zou trouwens inbreuk doen op de
geheel aparte stijl van Parallaxe.
Naar verluid
zijn deze mensen op zoek naar een label. Hopelijk vinden ze er snel
één, want deze kwaliteit verdient zonder meer erkenning. Al ze dit
al kunnen afleveren als ‘home-made product’ dan ben ik benieuwd naar
het resultaat als ze in een echte studio terecht komen. |
